Papieskie Dzieła Misyjne w Polsce

Papieskie Dzieła Misyjne w Polsce

     30 sierpnia 2018 r., po 53 latach pracy w Indonezji, zmarł o. prof. Józef Glinka SVD. Miał 86 lat, w tym 68 lat życia zakonnego i 61 lat kapłaństwa.

     Józef Glinka urodził się 7 czerwca 1932 r. w Chorzowie. W 1946 r. zgłosił się do Niższego Seminarium Duchownego Księży Werbistów w Nysie. 8 września 1949 r. rozpoczął nowicjat w Domu Misyjnym św. Wojciecha w Pieniężnie. Tam też kontynuował studia filozoficzno-teologiczne w Misyjnym Seminarium Duchownym. Po trzecim roku studiów teologicznych, 7 lipca 1957 r., przyjął święcenia kapłańskie. Po prymicjach w Katowicach wrócił na rok do seminarium, by uzyskać absolutorium ze studiów seminaryjnych.
     W 1958 r. został przeniesiony do Domu Misyjnego św. Krzyża w Nysie, skąd dojeżdżał do Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Opolu celem zdobycia państwowej matury. Od 1959 r. należał do Domu Misyjnego św. Stanisława Kostki w Chludowie koło Poznania, studiując biologię na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wybrał specjalizację z zakresu biologii człowieka. Pracę magisterską obronił w 1964 r. i został zaangażowany jako wykładowca w Misyjnym Seminarium w Pieniężnie do prowadzenia wykładów z filozofii przyrody. Równocześnie rozpoczął kurs doktorancki na Uniwersytecie Wrocławskim u prof. Adama Wankego. W tym samym czasie zgłosił chęć wyjazdu na misje do Indonezji.
     Wyjazd nastąpił 27 sierpnia 1965 r. Było to jedno z większych wydarzeń w życiu Kościoła w Polsce, kiedy to po raz pierwszy po wojnie wyjechało 20 polskich werbistów do Indonezji i dwóch do Ameryki Południowej. Została w ten sposób otwarta furtka dla polskich misjonarzy, którzy chcieli pracować w krajach misyjnych. Z grupy 20 polskich werbistów, którzy wówczas wyjechali do Indonezji, pracuje tam do dzisiaj jeszcze sześciu.
     Od grudnia 1966 r. do kwietnia 1967 r. o. Józef Glinka odbył wyprawę badawczą na wyspę Palue. Materiał z niej posłużył do napisania pracy doktorskiej, obronionej 30 czerwca 1969 r. Tempo pisania tej pracy było niezwykłe, a wysiłek tak duży, że w konsekwencji o. Glinka wymagał leczenia szpitalnego. Wskutek tego wiza na ponowny powrót do Indonezji straciła ważność, a odzyskanie jej trwało do września 1971 r.
     Od lipca 1972 r. o. Józef Glinka zaczął wykładać z antropologii na katolickim uniwersytecie Atma Jaya w Dżkarcie. Równocześnie prowadził wykłady w werbistowskim seminarium duchownym w Ledalero na wyspie Flores. Jeden semestr pracował w Dżkarcie, a drugi w Ledalero. Po roku otrzymał stypendium fundacji Aleksandra Humboldta w Bonn-Bad Godesberg na przygotowanie pracy habilitacyjnej. Stypendium to realizował od lipca 1974 r. do maja 1975 r. Na jego prośbę stypendium wydłużono o kolejny rok. Kłopoty z wizą sprawiły jednak, że realizował je dopiero w latach 1976-1977. Habilitował się w maju 1977 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a tematem pracy habilitacyjnej była sytuacja antropologiczna całego obszaru malajskiego.
     Z początkiem czerwca 1977 r. o. Glinka powrócił do Indonezji. Ale już w następnym roku przyleciał do Europy na urlop zdrowotny, by ponownie znaleźć się w Indonezji dopiero w lutym 1979 r. Po powrocie przeszedł do pracy na uniwersytecie państwowym w Kupangu na Timorze, a następnie na wydziale medycznym państwowego uniwersytetu Airlanga w Surabaya, gdzie został stałym współpracownikiem Instytutu Żywienia.
     W tym czasie o. Józef był już uznanym antropologiem. W Misyjnym Seminarium Duchownym w Pieniężnie miał szereg wykładów dla kleryków na temat przygotowania psychicznego misjonarza do pracy w odmiennym kontekście kulturowym.
Był także członkiem kilku towarzystw naukowych.
     Jest autorem 9 książek oraz około 100 rozpraw naukowych, głównie w języku indonezyjskim.
     Nie był typem misjonarza frontowego, jaki zazwyczaj funkcjonuje w naszym wyobrażeniu – głoszącym katechezy, budującym kaplice, kościoły, szkoły, szpitale. Obracał się w gronie czołowej miejscowej inteligencji, w środowisku akademickim, w przeważającej większości muzułmańskim. Dzięki swojej kompetencji naukowej oraz przyjaznemu, radosnemu i serdecznemu stosunkowi do wszystkich, był człowiekiem powszechnie akceptowanym, podziwianym, zapraszanym do życia towarzyskiego. Apostołował też przez swe otwarte serce. Niezliczonym ubogim studentom, a potem ich rodzinom, służył pomocą materialną. Dla osiągnięcia tego celu nie wstydził się żebrać, co przez wiele lat czynił w swoich regularnie pisanych listach do bogatszych przyjaciół, instytucji dobroczynnych oraz wiernych Kościoła w Polsce.
     Należy go zaliczyć do grona wielkich i znaczących misjonarzy oraz wybitnych uczonych polskich. Był świadkiem Chrystusa dla wielu.

O. Alfons Labudda SVD
Za www.werbisci.pl  
Fot. Andrzej Danilewicz SVD

Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary

Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła

Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci

Papieska Unia Misyjna