Nemi, 23 czerwca 2005 r.

Drodzy Przyjaciele misji i misjonarzy!

Z pewno¶ci± zdziwicie się, czytaj±c niniejszy list pisany w Nemi pod Rzymem. Sk±d się tu wzi±łem? Przecież w ostatnim li¶cie informowałem Was, że z ważnych powodów byłem zmuszony odłożyć urlop na rok 2006.

Otóż już w roku 2004 wraz z moim niemieckim współbratem, o. Hansem Runkelem, zgłosili¶my się na dwumiesięczny „Kurs Odnowy Duchowej”. Jednak potem, gdy nagle otrzymałem pieni±dze na budowę ko¶cioła parafialnego w Mbata, wycofałem się z tego kursu. To samo uczynił o. Hans.

Jednak dwa miesi±ce przed rozpoczęciem kursu okazało się, że od nas dwóch zależy czy kurs dojdzie do skutku, czy też nie. 26 maja opu¶cili¶my więc wyspę Flores i przez Hongkong polecieli¶my do Europy.

Program kursu w Nemi był bardzo bogaty. Wypełniły go wykłady na temat Pisma ¦więtego i różnych problemów teologicznych, misjologicznych, a następnie rekolekcje.

W ramach rekreacji zwiedzili¶my miejsca urodzenia ostatnich kanonizowanych werbistów: założyciela ¶w. Arnolda Jansena (Goch) i jego współbrata ¶w. Józefa Freinademetza (Oies k. Tyrolu) oraz Asyż, Rzym, Monte Cassino. Uwieńczeniem tej wyprawy było spotkanie z Ojcem ¦więtym w jego letniej rezydencji Castel Gandolfo.

W ogóle „Kurs Odnowy Duchowej” ma na celu zweryfikowanie jako¶ci życia uczestników. Wiadomo, że przez konkretn± pracę, np. na misjach, kształtujemy swoj± osobę. Dlatego w czasie tego kursu mieli¶my rozważyć, jaki wpływ ma nasza praca – duszpasterska, katechetyczna i niejednokrotnie fizyczna – na nasz± osobowo¶ć, czy zmieniła nas na lepsze. Istnieje przecież niebezpieczeństwo przesadnego „aktywizmu”, względnie gonitwy za owocami pracy. Nie ma się wtedy czasu, aby zadbać o wiarygodno¶ć chrze¶cijańskiego ¶wiadectwa.

Pięć lat temu odwiedziłem Chiny. Spotkałem tam trzy siostry werbistki. Siostry były już w podeszłym wieku. Mimo wielu lat spędzonych w więzieniach i obozach pracy, nie można było zauważyć u nich zgorzknienia czy rozczarowania życiem z powodu doznanych cierpień. Przeciwnie, były pełne wewnętrznego pokoju i rado¶ci. Te siostry mog± powiedzieć całemu ¶wiatu: „Komunizm zdołał zabrać nam wszystko: szkoły, szpitale, domy dla sierot i domy opieki społecznej. Jednak komunistyczny rz±d nie potrafił odebrać nam tego, kim jeste¶my, gdyż pozostały¶my zawsze i wszędzie wiernymi uczennicami Jezusa”.

Z tego przykładu widać, że o wiele większe znaczenie ma to „kim jeste¶my”, w przeciwieństwie do tego „co mamy”. Kiedy¶ usłyszałem o bł. Matce Teresie z Kalkuty pewn± historię. Otóż pewnego razu zapytała ona umieraj±cego Hindusa w „domu spokojnej ¶mierci”, czy chciałby zostać chrze¶cijaninem. Wówczas umieraj±cy Hindus odpowiedział: „Matko, ja niewiele wiem o twoim Chrystusie. Ale je¶li ten Chrystus jest taki jak ty, wówczas uważam, że i ja mógłbym zostać chrze¶cijaninem”. Je¶li więc pragniemy, aby niewierz±cy i w±tpi±cy powiedzieli nam to samo, co ten Hindus Matce Teresie, to musimy naprawdę odnowić jako¶ć i wiarygodno¶ć naszego ¶wiadectwa.

Serdecznie wszystkim dziękuję za dotychczasow± współpracę w dziele misyjnym Ko¶cioła i proszę o dalsz± współpracę przez modlitwę i ofiary.

Wasz misjonarz

o. Stefan Wrosz