O kapłanów do ewangelizacji całego świata

Istotna troska biskupów

Od samego początku ewangelizacji na terenach, które nazywamy misyjnymi i gdzie obecnie funkcjonują młode, żywe i dynamiczne wspólnoty kościelne, troska o wzbudzanie powołań i przygotowanie kandydatów do kapłaństwa stanowiła i nadal stanowi istotny element pasterskiej posługi każdego biskupa, jego współpracowników i całego Ludu Bożego.

Misjonarze, którzy w kraju misyjnym pracują przez większą część swojego życia, przeżywają także dni i chwile, kiedy pewne zachowania i reakcje Afrykańczyków braci są dla nich niezrozumiałe i zaskakujące, jak na przykład zakopanie żywej osoby - wdowy posądzonej o czary - przez współmieszkańców.

Człowiek powołany z ludu danego kraju, który daną tradycję i obyczaje niejako wyssał z mlekiem matki, nie "gorszy się" podobnymi zjawiskami, wyczuwając zakryte przez oczami "białych" ciemniejsze strony bratnich serc. Posiadając zaś znajomość różnych języków i łatwość komunikacji, może dialogować, docierając do zakamarków świadomości indywidualnej czy zbiorowej, do korzeni danego problemu i zjawiska.

Poznanie praw natury, wiedza ogólna o świecie i dorobku człowieka w dziedzinie nauki i kultury, połączone z gruntowną znajomością doktryny chrześcijańskiej umożliwiają rodzimemu kapłanowi rozwiązywanie zawiłych problemów w świetle Ewangelii i doprowadzanie jej światła do owych zakamarków świadomości.

Sytuacja w RŚ

W Republice Środkowej Afryki, gdzie Kościół jest młody, a państwo nie zapewnia dzieciom i młodzieży odpowiedniej edukacji z powodu braku pieniędzy na pensje dla nauczycieli), formacja do kapłaństwa trwa kilkanaście lat. Istnieją tzw. niższe i wyższe seminaria.

Niższe seminaria zapewniają naukę z zakresu przedmiotów gimnazjalnych i liceum. Jest to okres 7. lat rozpoznawania własnego powołania.

Po zdaniu matury, chłopcy, którzy myślą o kapłaństwie, przez rok przygotowują się do podjęcia studiów w wyższym seminarium. Przez ten czas, który nazywany jest rokiem propedeutycznym, młodzi poznają wstępnie dziedziny nauk - filozofia, psychologia, teologia i duchowość kapłańska - które później w wyższym seminarium staną się przedmiotem ich studiów.

Prawie osiem lat nauki w wyższym seminarium rozłożone jest na dwa lata filozofii, cztery teologii, jeden praktyki duszpasterskiej w parafii (po 4. roku studiów) i ponad sześciomiesięczną posługę diakonatu również w danej parafii.

Święcenia kapłańskie wieńczą ten kilkunastoletni okres przygotowania i formacji, otwierając przed dojrzałym już człowiekiem i kapłanem szeroki zakres działań duszpasterskich, mających na celu prowadzenie braci do Chrystusa i przenikanie rodzimej kultury duchem Ewangelii.

Módlmy się więc, aby przyszli kapłani młodych Kościołów byli coraz lepiej przygotowywani, w wymiarze kulturowym i duchowym, do ewangelizacji swoich narodów i całego świata.

Ks. Mirosław Gucwa