Żyjący na przełomie XIII i XIV w.
kataloński tercjarz franciszkański Rajmund Llull, był jednym z największych
geniuszy średniowiecza i jednym z najoryginalniejszych umysłów swoich czasów.
Uchodzi za pioniera dialogu międzyreligijnego, a zwłaszcza
chrześcijańsko-muzułmańskiego.
Urodził się w 1232 r. na Majorce, jako jedyne dziecko
francuskiej rodziny kupieckiej. Rajmund wzrastał i zdobywał wykształcenie na
dworze monarszym. W 1257 r. przyszły błogosławiony ożenił się z Blancą Picany,
z którą miał dwoje dzieci. W owym czasie prowadził światowe, luksusowe życie. W
1264 r. przeżył głębokie nawrócenie, wywołane powtarzającymi się wizjami
Chrystusa Ukrzyżowanego. Postawił wówczas sobie trzy wielkie cele: zakładanie
szkół języków wschodnich, napisanie książki udowadniającej prawdziwość nauki
chrześcijańskiej i propagowanie wiary wśród niewiernych.
Pod wpływem pewnego kazania Llull
porzucił życie dworskie, sprzedał wszystkie swe dobra i udał się z pielgrzymką
do sławnych wówczas sanktuariów.
W 1265 r. w Barcelonie spotkał
wielkiego późniejszego świętego Rajmunda z Penyafort, generała dominikanów
który zaaprobował jego cele. Llull wrócił więc na Majorkę, aby przez 9 lat
intensywnie uczyć się m.in. języka arabskiego, a także filozofii, literatury,
sztuki kościelnej itp. Poznał też podstawy teologii i filozofii islamskiej,
doskonaląc swój arabski. Właśnie w tym języku napisał swe pierwsze dzieła
Logika Algazela i Księga rozważań o Bogu.
W 1274 r. ukończył pierwsze swoje
duże dzieło napisane po katalońsku Skrócona sztuka znajdywania prawdy,
będące pierwszą redakcją doktryny, znanej później jako Sztuka Llulliańska.
W rok później opuścił wyspę, rozpoczynając trwający do
końca życia okres nieustannych podróży i pielgrzymowania po głównych
ośrodkach nauki i wiary tamtej części świata. Mniej więcej w tym też czasie
rozstał się z żoną i rodziną, co w owych czasach nie należało do rzadkości. W
1276 r. założył klasztor franciszkański w Miramar na Majorce. Nowy konwent
został szybko zatwierdzony przez Jana XXI. Była to pierwsza fundacja zakonna,
której członkowie zajmowali się czymś, co dzisiaj nazywamy próbą inkulturacji
biblijnej.
Llull zmarł w 1316 r., wkrótce po
powrocie na Majorkę. Późniejsza pobożna legenda mówi, że został ukamienowany w
Bougie przez Arabów, którzy pozostawili go zmaltretowanego na placu miejskim,
aby zmarł, ale jacyś litościwi ludzie uratowali go, zanieśli na statek, którym
odpłynął w swe strony rodzinne i tam, nie schodząc na ląd, oddał ducha.
Tak dobiegł końca żywot
niezwykłego człowieka, który w swym długim życiu poznał niemal cały ówczesny
świat chrześcijański i islamski, czynnie uczestnicząc w życiu intelektualnym
i społecznym swoich czasów. Pozostawił po sobie ponad 250 prac naukowych w
językach katalońskim, arabskim i łacińskim.