Vademecum, które mam zaszczyt Wam przedstawić, zostało opracowane przez Komisję ad hoc składającą się z dyrektorów krajowych i poddane sprawdzeniu przez dwa ostatnie lata przez Radę Wyższą i Sekretariaty Międzynarodowe. Ta szeroka konsultacja sprawiła, że tekst Vademecum jest bardziej zgodny ze swoim celem, jakim jest pomoc w zrozumieniu organizacji i kierowaniu pracy PDM na każdym szczeblu.
Vademecum jest teraz gotowe do przedstawienia do akceptacji Radzie Wyższej, która może go jeszcze zmienić przed ogłoszeniem go obowiązującym na okres co najmniej 3 lat. Tekst stanie się oficjalny po zatwierdzeniu go przez Komitet Najwyższy (Statuty II, art. 31 d). Zatwierdzenie to uczyni Vademecum praktycznym przewodnikiem dla PDM, zgodnym z ich naturą, działalnością, jak to jest określone w Statutach.
W trzech pierwszych rozdziałach różne poziomy działania i organizacji PDM są wyraźnie określone: administracja centralna, krajowa i diecezjalna.
W czwartym rozdziale "Zasady ogólne działania" objaśniają zasady powszechnego funduszu solidarności i precyzują zasadnicze rozróżnienie między subsydium zwyczajnym i nadzwyczajnym.
Ogólnie mówiąc, są to 134 paragrafy, które opisują różne struktury PDM, definiują rolę osób w nich pracujących, ich odpowiedzialność oraz obszary ich działalności.
Dla uzupełnienia Vademecum zostały dołożone 3 dodatki, które dają członkom PDM stosowne instrukcje dla zgodnego współdziałania w odpowiednim czasie.
Dodatek A zawiera "Kalendarz projektów" - konieczny terminarz do przesłania, przyjęcia i zatwierdzenia projektów.
Dodatek B opisuje naturę i cel Światowego Dnia Misyjnego i przedstawia zasady zbiórki i przeznaczenia ofiar na cele misji.
Dodatek C zawiera punkty regulaminu Rady Wyższej oraz szczegółową procedurę przebiegu Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego w maju i oraz Zgromadzenia Specjalnego w listopadzie.
Vademecum to stanowi część trylogii prac, które są istotne dla zrozumienia historii, natury, pozycji prawnej i funkcjonowania PDM. W skład trylogii wchodzą:
Statuty, które dają PDM podstawy prawne, jak również gwarancję kościelną z nazwą "Papieskie" i definiują ich struktury prawne, cele oraz zaangażowania.
Papieskie Dzieła Misyjne (PDM) - broszura, która ukazuje krótką historię czterech Dzieł, ich cele szczególne oraz środki potrzebne do ich wypełnienia.
Vademecum odnosi się również do innych organów PDM, które powinny posiadać swój regulamin wewnętrzny, zgodny ze Statutami. Są to Komitet Wykonawczy, Rada Wyższa i Rada Krajowa. Pragnąłbym, aby dokonało się to jak najszybciej, by w ten sposób struktura prawna PDM w Kościele została ostatecznie określona.
Z uznaniem przedstawiam moje gorące podziękowania Komisji ad hoc i całej Radzie Wyższej za solidnie wykonaną pracę i wypraszam błogosławieństwo Boże dla Papieskich Dzieł Misyjnych, aby wypełniały swoją misję w całym świecie.

+ Abp Henryk Hoser
Prezydent PDM

1. Nad Papieskimi Dziełami Misyjnymi władzę sprawuje Papież przez pośrednictwo Kongregacji Ewangelizacji Narodów (Ad gentes, 29; Statuty II, art. 24).
2. Podlegając Kongregacji Ewangelizacji Narodów, Papieskie Dzieła Misyjne zachowują jednak swoją wewnętrzną autonomię i posiadają swoje Statuty (Statuty II, art. 28).
3. Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary, Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła, Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci i Papieska Unia Misyjna są obecnie zarządzane przez jedną instytucję, chociaż każde powstało z inicjatywy swojego założyciela w różnych epokach i rozwijały się jako oddzielne i autonomiczne organizacje (Statuty I, art. 1). Działalnością czterech Dzieł kieruje Rada Wyższa Papieskich Dzieł Misyjnych. Jej siedziba znajduje się w Rzymie przy Kongregacji Ewangelizacji Narodów (Statuty II, art. 33).

4. Komitet Najwyższy PDM ma obowiązek "przewidzieć to wszystko, co jest konieczne dla każdego z Papieskich Dzieł Misyjnych, aby mogło się systematycznie i skutecznie rozwijać w swoim własnym środowisku i rozwiązać ewentualne problemy, które mogą w nich występować". Jego skład i obowiązki są zawarte w Statutach (Statuty II, art. 29-32).

5. Prezydentem PDM jest sekretarz pomocniczy Kongregacji Ewangelizacji Narodów (Statuty II, art. 41).
6. Prezydent zwołuje Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Rady Wyższej w maju i Zgromadzenie Specjalne tejże Rady w listopadzie oraz im przewodniczy (Statuty II, art. 37, 38).
7. Zadaniem Prezydenta jest nadzorować działalność czterech Dzieł i pracę Sekretariatów Generalnych, z którymi spotyka się regularnie w celu koordynacji i współpracy (Statuty II, art. 42c).

8. Członkowie Rady Wyższej są wymienieni w Statutach (II, art. 34). Sekretarz pomocniczy Kongregacji Ewangelizacji Narodów ex officio jest Prezydentem Rady Wyższej (Statuty II, art. 42b). Dyrektorzy krajowi PDM z każdego kraju ex officio są jej członkami (Statuty II, art. 34d).
9. Rada Wyższa podczas swojego Zgromadzenia Ogólnego decyduje o priorytetach dotyczących przeznaczenia i rozdziału funduszy zebranych przez dyrekcje krajowe. Analizuje prace i metody duszpasterskie Dzieł oraz określa priorytety dla przyszłych rozdziałów funduszy (Statuty II, art. 35).
10. Rada Wyższa za zgodą Prezydenta może wybrać trzech lub czterech swoich członków, aby utworzyć "Komisje ad hoc", którym powierza specjalne zadania przestudiowania jakichś wybranych zagadnień (Statuty II, art. 35h). "Komisje ad hoc" powinny następnie złożyć przed Zgromadzeniem Ogólnym Rady Wyższej sprawozdanie ze swoich prac.
11. Rada Wyższa zachęca do kontaktów i współpracy pomiędzy dyrekcjami krajowymi i spotkań na szczeblu międzynarodowym i regionalnym (Statuty II, art. 48).

12. Prezydent i Sekretarze Generalni tworzą Komitet Wykonawczy, który zbiera się co najmniej dwa razy w miesiącu w celu zreferowania wykonanych prac, koordynacji ich działalności oraz promocji dzieła misyjnego Kościoła (Statuty II, art. 40). Sekretarze Generalni powinni odwiedzać różne kraje, aby ocenić zaangażowanie misyjne w ramach odpowiednich Dzieł. Komitet Wykonawczy działa zgodnie ze swoim regulaminem wewnętrznym, a wspomagany jest przez Kierownika Administracji (Statuty II, art. 31e, 40f).

13. Każde z czterech Dzieł posiada Sekretariat Międzynarodowy, kierowany przez Sekretarza Generalnego mianowanego na okres pięciu lat przez Kongregację Ewangelizacji Narodów, po wcześniejszej konsultacji z wszystkimi członkami Rady Wyższej. Zazwyczaj mandat jest odnawiany jeden raz na kolejne pięć lat (Statuty III, art. 43).
14. Sekretarze Generalni są do dyspozycji Dzieł w każdym kraju w tym co dotyczy ich rozwoju i administracji.
15. Wszystkie prośby dotyczące pomocy finansowej powinny być kierowane do Sekretariatów Międzynarodowych (Załącznik A).
16. Sekretarze Generalni sprawdzają i zatwierdzają roczne sprawozdania duszpasterskie i finansowe przygotowane przez Dyrektorów Krajowych.
17. Sekretarze Generalni przedstawiają Radzie Wyższej roczne sprawozdanie duszpasterskie i finansowe (Statuty II, art. 44 d).
18. Po dorocznym Zgromadzeniu Ogólnym Rady Wyższej każdy Sekretarz wysyła przed 15 lipca do każdego Dyrektora Krajowego projekty przyjęte przez Radę Wyższą, które mają być pokryte z funduszy zebranych w danym kraju (Załącznik A).
19. Sekretarze Generalni, po konsultacji z Komitetem Wykonawczym, są uprawnieni przez Radę Wyższą do rozdzielenia poza normalną procedurą subsydiów nagłej potrzeby. Może to się dokonać w ramach kwot wcześniej ustalonych, a sprawozdanie musi być przedstawione na najbliższym Zgromadzeniu Ogólnym Rady Wyższej.
20. Prezydent i Sekretarze Generalni powinni posiadać specjalny budżet na wydatki związane z podróżami w celu nadzorowania pracy PDM, włączając w to również wydatki na pokrycie przyjmowania różnych gości w Rzymie. Wydatki te powinny być uwzględnione w sprawozdaniu rocznym dla Rady Wyższej.
21. Dla zapewnienia pełnej przejrzystości i prawidłowej księgowości Sekretarze Generalni powinni współpracować z wszystkim Komisjami ad hoc tworzonymi przez Radę Wyższą. Komisje te przedstawiają swoje sprawozdania w czasie Zgromadzenia Ogólnego Rady Wyższej.

22. Każdy kraj lub Konferencja Episkopatu posiada jednego dyrektora Krajowego dla wszystkich czterech Dzieł. Dyrektor Krajowy jest mianowany przez Kongregację Ewangelizacji Narodów, z rekomendacji Konferencji Episkopatu, na okres 5 lat, z możliwością odnowienia zazwyczaj tylko jeden raz (Statuty II, art. 51, 52; Cooperatio missionalis, 7).
23. Dyrektor Krajowy ex officio jest członkiem Rady Wyższej PDM (Statuty II, art. 34d).
24. Dyrektor Krajowy uczestniczy w Zgromadzeniu Ogólnym Rady Wyższej, świadomy, że jego podstawową troską powinna być powszechna działalność misyjna Kościoła. Powinien się uważać przede wszystkim za pełniącego służbę na rzecz komunii między Kościołami (Statuty II, art. 36).
25. Zazwyczaj Dyrektor Krajowy to osoba o duchu misyjnym, posiadająca także doświadczenie w zarządzaniu oraz odpowiedni wiek i stan zdrowia. Powinien on być wolny od wszystkich innych zajęć, które mogłyby przeszkodzić w poświęceniu odpowiedniego czasu na obowiązki Dyrektora Krajowego.
26. Jeśli chodzi o wymagane cechy specyficzne, Dyrektor Krajowy powinien posiadać znajomość teologii misji Kościoła katolickiego i prawdziwych warunków życia misyjnego; może on posiąść tę wiedzę zwłaszcza przez studia akademickie i wizyty misyjne. Powinien zaznajomić się z nowoczesnymi sposobami zbierania środków materialnych, być komunikatywnym i mieć zdolności w zarządzaniu. Powinien też znać ogólnie prawo cywilne swojego kraju, które reguluje działania w zbieraniu środków materialnych oraz działania charytatywne (Statuty II, art. 56).
27. Dyrektor Krajowy powinien dać dowód odpowiedzialności i przejrzystości finansowej.
28. Dyrektor Krajowy będzie starał się posiąść dobrą znajomość historii i celów czterech Dzieł oraz będzie korzystał z doświadczenia poprzedniego Dyrektora Krajowego (Statuty II, art. 52).
29. Będzie on zabiegał o pomoc Nuncjusza Apostolskiego oraz Konferencji Biskupów swojego kraju, nawiąże kontakty z Radami i Komisjami tejże Konferencji oraz odpowiednimi duszpasterzami (Statuty II, art. 53).
30. Dyrektor Krajowy powinien nawiązać - tam, gdzie to jest możliwe - kontakty osobiste i relacje indywidualne z biskupami diecezjalnymi.
31. Współpraca Dyrektora Krajowego z Dyrektorami Diecezjalnymi ma ogromne znaczenie: Dyrektor Krajowy powinien podjąć wszystkie możliwe wysiłki, aby nowo mianowanym Dyrektorom Diecezjalnym pomóc w pogłębieniu znajomości czterech Dzieł, a także ich obowiązków w zakresie animacji misyjnej. Powinien ich także zachęcać do spotkań regionalnych i krajowych, aby rozwijali zmysł duchowości misyjnej i wymieniali pomysły.
32. Dyrektor Krajowy będzie troszczył się, aby nawiązać owocne relacje ze zgromadzeniami zakonnymi, które są obecne na terenach misji ad gentes, a także z księżmi fidei donum.
33. Dyrektor Krajowy będzie wymieniał informacje z innymi Dyrektorami Krajowymi i będzie uczestniczył w ich spotkaniach regionalnych i kontynentalnych (Statuty II, art. 49).

Działania ogólne - procedury zarządzania

34. Administracja krajowa podlega Dyrektorowi Krajowemu, który organizuje, animuje i rozwija pracę w ramach czterech Dzieł według ich własnych charyzmatów. Jeśli jest to konieczne lub nawet niezbędne, Dyrektor Krajowy mianuje Sekretarzy Krajowych poszczególnych Dzieł.
35. Nawet jeśli cztery Papieskie Dzieła Misyjne zostały powołane do istnienia w różnych epokach i rozwijały się sposób oddzielny i autonomiczny (Statuty II, art. 1, 2), Dyrektor Krajowy powinien czuwać, aby kontynuowały one swoje odpowiednie działania w ścisłej współpracy.
36. Papieskie Dzieła Misyjne posiadają w każdym kraju Radę Krajową, którą tworzą Dyrektor Krajowy, Sekretarze Krajowi czterech Dzieł i Dyrektorzy Diecezjalni (Statuty II, art. 54). Jeśli Dyrektorzy Diecezjalni są zbyt liczni, reprezentowani są przez delegatów (Statuty II, art.54 c). Dyrektor Krajowy przewodniczy Radzie Krajowej Papieskich Dzieł (Statuty II, art. 54c). Statuty zezwalają na inny skład Rady Krajowej, o ile będzie ona reprezentatywna (Statuty II, art. 54).
37. Dyrektor Krajowy przedstawia każdego roku Radzie Krajowej sprawozdanie finansowe i duszpasterskie wszystkich czterech Dzieł (Statuty II, art. 53e).
38. Rada Krajowa sprawdza i zatwierdza każdego roku sprawozdanie finansowe i budżet na rok następny. Dostarcza także sugestii do animacji i zbierania środków na podstawie tegoż sprawozdania (Statuty II, art. 55c).
39. Dyrektor Krajowy przedstawia każdego roku Sekretariatom Generalnym PDM:
     a) Sumę środków zebranych przez każde Dzieło (Statuty II, art. 53 e). Ta kwota w dolarach USD lub euro, ewentualnie zakupiona w terminie według wskazań Komitetu Wykonawczego, powinna być zgłoszona najpóźniej do 1 marca (zob. Dodatek A).
     b) Sprawozdanie finansowe dla każdego Dzieła (Statuty II, art. 53 e). Sprawozdanie to powinno być przesłane do Rzymu najpóźniej do 31 marca każdego roku (zob. Dodatek A).
     c) Sprawozdanie duszpasterskie z pracy każdego Dzieła (Statuty II, art. 53 e). Sprawozdanie to powinno być przesłane do Rzymu najpóźniej do 31 marca każdego roku (zob. Dodatek A).
40. Dyrektor Krajowy przedstawia te same sprawozdania lokalnej Konferencji Episkopatu, Kongregacji Ewangelizacji Narodów i prezydentowi PDM.
41. Po odliczeniu wydatków zatwierdzonych na administrację i animację, reszta zebranych środków jest przeznaczona do dyspozycji powszechnego funduszu solidarności (Statuty II, art. 61, 63).
42. Wszystkie środki otrzymywane w ciągu roku powinny być inwestowane w instytucjach pewnych i wiarygodnych. Wszystkie inwestycje powinny być zakończone najpóźniej do 31 lipca, aby środki mogły być dostępne do natychmiastowego rozdziału według instrukcji danych przez Sekretariaty Międzynarodowe (zob. Dodatek A).
43. Dyrektor Krajowy nie może przekazać żadnej kwoty bez pozwolenia Rady Wyższej i pisemnego polecenia z odpowiedniego Sekretariatu Międzynarodowego. Wszystkie środki powinny być rozdzielone zgodnie z instrukcjami Sekretariatów Międzynarodowych najpóźniej do 1 września każdego roku (zob. Dodatek A).
44. Dyrektor Krajowy współpracuje ściśle z Krajową Radą Misyjną (tam, gdzie ona istnieje) i postępuje tak, aby Dzieła miały swoje należne miejsce w wysiłkach na rzecz rozwoju współpracy misyjnej na poziome krajowym i diecezjalnym.
45. W krajach, gdzie Konferencja Biskupów ma specjalną Komisję ds. Misji, korzystnym byłoby, gdyby Dyrektor Krajowy był jej sekretarzem (Statuty II, art. 59, Cooperatio Missionalis, 14b).
46. Dyrektor Krajowy powinien przyjmować i sprawdzać roczne sprawozdania finansowe i duszpasterskie od Dyrektorów Diecezjalnych.

Biuro krajowe - jego członkowie i zadania

47. Dyrektor Krajowy powinien posiadać stałe biuro, w którym mógłby pracować, używając niezbędnych środków. Inwentarz umeblowania i wyposażenia biura powinien być robiony regularnie i przedstawiony następcy. Jeśli jest to możliwe, zaleca się, aby mieć telefon, faks i adres e-mail w celu zagwarantowania jak najlepszej łączności z Sekretariatami Międzynarodowymi.
48. Dyrektor Krajowy powinien promować Dzieła z pomocą personelu, który powinny tworzyć osoby profesjonalnie przygotowane i wyspecjalizowane w animacji, dynamice pracy, zbiórce środków oraz komunikacji osobowej. Liczba personelu powinna odpowiadać potrzebom wydajności i ekonomii.
49. Do zadań personelu Centrali Krajowej, który działa według wskazań Dyrektora Krajowego, należy:
     a) Prowadzenie i koordynowanie formacji misyjnej i współpracy poprzez programy formacyjne oparte na informacji, celebracji i solidarności, ze świadomością, że działalność misyjna dotyczy wszystkich chrześcijan (RMis 11).
     b) Utworzenie i podtrzymywanie kontaktu z Dyrektorami Diecezjalnymi i wspomaganie ich pracy w ramach struktur (Statuty II, art. 53b).
     c) Promowanie w październiku obchodów Światowego Dnia Misyjnego poprzez media - prasa, radio i TV - oraz przez specjalne materiały przygotowane do wykorzystania w parafiach.
     d) Dostarczanie informacji i sprawozdań dla Agencji Fides oraz dla prasy katolickiej i świeckiej.
     e) Upowszechnianie i promowanie programu czterech Dzieł, wliczając w to zachęcanie do pomocy Dziełom przez zapisy testamentalne.
     f) Wydawanie czasopisma misyjnego, broszur oraz książek na temat historii oraz działalności czterech Dzieł, pracy misyjnej Kościoła dzisiaj, a także duchowości misyjnej; rozpowszechnianie tych publikacji wśród wychowawców, księży, zakonnic oraz innych osób, w szczególności wśród młodych. Celem wszystkich tych publikacji jest przyciągnięcie uwagi czytających i pogłębienie w nich pragnienia dzielenia się Dobrą Nowiną z tymi, którzy jej jeszcze nie słyszeli oraz zachęcanie do stałej pomocy w misyjnej działalności Kościoła przez budzenie powołań misyjnych.
     g) Promowanie Światowego Dnia Chorych (1 lutego), który ukazuje zbawczą wartość cierpienia ludzkiego i efektywnego uczestnictwa chorego w dziele misyjnym Kościoła, a także promowanie innych znaczących świąt, które pozostają w relacji z misjami Kościoła.
     h) Posiadanie listy "członków" (tych wszystkich którzy pomagają czterem Dziełom), aby móc z nimi korespondować.
     i) Stworzenie stałej wystawy, która mogłaby być wykorzystywana podczas spotkań krajowych i diecezjalnych.
     j) Utworzenie dobrych i funkcjonalnych stron w Internecie.
50. Dyrektor Krajowy powinien zachować nadzór nad wydatkami animacyjnymi i administracyjnymi Centrali Krajowej, aby nie przekraczały one 15% otrzymywanych corocznie ofiar.
51. Pod nadzorem Dyrektora Krajowego Centrala Krajowa powinna przygotować sprawozdanie finansowe, podpisane przez rewidenta księgowego, aby je wysyłać do ofiarodawców, jeśli o to poproszą (Statuty II, art. 55 c).

Dzieło Rozkrzewiania Wiary

52. Promując Dzieło Rozkrzewiania Wiary, Dyrektor Krajowy świadomy tego, iż ewangelizacja jest przede wszystkim dziełem Ducha Świętego, powinien zachęcać wiernych, aby w intencji misji na pierwszym miejscu stawiali modlitwę i ducha ofiary. Różne cele tej promocji są wyjaśnione w Statutach (Statuty II, art. 6).
53. Dzieło podejmuje swoje zadania podczas całego roku, ale nasila je podczas miesiąca października, miesiąca poświęconego misjom powszechnym, podczas którego tradycyjnie inne szczególne zbiórki nie powinny być robione (Statuty II, art. 7, 8).
54. Przedostatnia niedziela października jest obchodzona jako Światowy Dzień Misyjny. Obchody te są obowiązkowe dla wszystkich diecezji, parafii i instytucji katolickich. Została ustanowiona, aby podkreślić wspólną odpowiedzialność wszystkich katolików za ewangelizację świata, aby poszerzyć świadomość misyjną oraz aby zbierać środki na misje. Takie jest w rzeczywistości pierwotne przeznaczenie tego Dzieła, jak to było ustalone przez jego założycielkę Paulinę Jaricot (RMis 81; Statuty II, art. 7).
55. Proboszczowie oraz inne osoby odpowiedzialne powinni otrzymać teksty do refleksji, materiały katechetyczne, myśli do homilii oraz intencje do modlitwy podkreślające specyficzny charakter Światowego Dnia Misyjnego.
56. Katolicy są zapraszani do modlitwy i ofiary na działalność misyjną Kościoła, do zapisania się do Dzieła Rozkrzewiania Wiary i do złożenia hojnego wkładu finansowego według ich możliwości (Statuty II, art. 8, 10). Te ofiary są w całości przesyłane do Centrali Krajowej na rzecz powszechnego funduszu solidarności Dzieła. Jedynie wydatki związane bezpośrednio z animacją Światowego Dnia Misyjnego mogą być odliczone na podstawie uwierzytelnionych rachunków przed Centralą Krajową. Żadna inna zbiórka nie może być robiona tego dnia (zob. Dodatek B).

Dzieło św. Piotra Apostoła

57. Promując Dzieło św. Piotra Apostoła, Dyrektor Krajowy powinien motywować katolików do pomocy w formacji kandydatów do kapłaństwa lub życia zakonnego w Kościołach misyjnych poprzez ofiary duchowe i materialne dla seminarzystów i nowicjuszy (Statuty II, art. 11).
58. Pomoc materialna dla seminarzystów i nowicjuszy z Kościołów misyjnych jest przydzielana poprzez powszechny fundusz solidarności, który ją rozdziela. Jeśli jest to możliwe, można brać pod uwagę specjalną zbiórkę środków na potrzeby Dzieła św. Piotra Apostoła, np. można zrobić specjalną składkę co roku w określonym czasie.
59. Poprzez pomoc duchową osoby indywidualne lub w grupy są zapraszane do modlitwy o obfite żniwo powołań misyjnych oraz coraz większą liczbę dobrze uformowanych kapłanów i osób konsekrowanych.

Dzieło Dzieci

60. Aby promować Dzieło Misyjne Dzieci, Dyrektor Krajowy powinien pomagać wychowawcom rozwijać świadomość misyjną dzieci, aby prowadzić je do ofiarowania pomocy duchowej i materialnej dzieciom żyjącym w krajach i Kościołach misyjnych, które to wyznaczone są przez Kongregację Ewangelizacji Narodów (Statuty II, art. 13). Wszystkie dzieci, nie tylko te, które mieszkają w bogatych krajach, zaproszone są do dzielenia się swoimi dobrami z innymi dziećmi. Ich dewizą są słowa: Dzieci pomagają dzieciom. Dzieci, które należą do PDMD, mogą nie tylko poszerzyć swoją wiedzę o realiach życia innych dzieci, ale także modlić się za nie i ofiarować im różne dobra.
61. Metody formacji misyjnej dzieci powinny być dostosowane do ich mentalności, wieku i środowiska (Statuty II, art. 14). Tam, gdzie jest to możliwe należy zachęcać dzieci do udziału w misji, podkreślając już dzisiaj ich konieczną rolę jako misjonarzy.
62. Dyrektor Krajowy powinien zorganizować Dzień Misyjny dla dzieci, aby zwrócić ich uwagę na potrzeby duchowe i materialne wszystkich dzieci świata oraz aby pogłębić ich formację misyjną (Statuty II, art. 15). (Powinien on być organizowany w miesiącu październiku, w którym obchodzony jest Światowy Dzień Misyjny). W niektórych krajach Objawienie Pańskie jest obchodzona jako święto Trzech Króli, kiedy to dzieci śpiewając kolędy bożonarodzeniowe organizują zbiórki pieniędzy na powszechny fundusz solidarności dla dzieci całego świata. Podobne programy mogą być rozwinięte w krajach, gdzie jest to możliwe (Statuty II, art. 18).

Papieska Unia Misyjna

63. Promując Papieską Unię Misyjną, Dyrektor Krajowy powinien zachęcać do pogłębiania świadomości misyjnej wśród księży, sióstr i braci zakonnych, świeckich konsekrowanych, kandydatów do kapłaństwa oraz życia zakonnego w różnej jego formie oraz wśród innych osób zaangażowanych w posługę duszpasterską Kościoła (Statuty II, art. 20). Papieska Unia Misyjna organizuje i skupia swoich członków na poziomie krajowym.
64. Dyrektor Krajowy powinien zapewnić materiały animacyjne do dyspozycji tych grup. Powinien także uczestniczyć w grupach studyjnych, rekolekcjach, spotkaniach i innych formach działalności, przedstawiając potrzeby i realia Kościoła na terenach misji ad gentes. Podczas tych prezentacji Dyrektor Krajowy powinien podkreślać szczególnie ważną rolę tych grup dla wzrostu i upowszechniania ducha misyjnego (Statuty II, art. 21).
65. Papieska Unia Misyjna powinna także włączyć do swojego programu wizyty w różnych seminariach kraju. Wizyty te powinny być realizowane zwłaszcza przez misjonarzy aktualnie pracujących lub powracających z misji, aby zanieść ducha misyjnego i swoje doświadczenie młodym seminarzystom w celu budzenia powołań misyjnych. "Koło Misyjne" powinna być założone w każdym seminarium, aby podtrzymywać ten misyjny ideał życia.

66. Formacja misyjna jest zadaniem każdego Kościoła lokalnego i nie powinna być uważana za dodatek, ale samo centrum życia chrześcijańskiego. Kościoły lokalne powinny więc uczynić z propagowania misji kluczowy element działalności duszpasterskiej w parafiach, stowarzyszeniach, grupach, w szczególności skupiających młodzież (RMis 83; Statuty I, art. 1; Statuty II, art. 23, 24, 25).
67. W tym celu biskup mianuje w każdej diecezji Dyrektora Diecezjalnego - księdza, zakonnika lub osobę świecką - dla wszystkich czterech Dzieł, najlepiej po konsultacji z Dyrektorem Krajowym (Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 791, Cooperatio missionalis 1, 9). Nominacja jest na 5 lat z możliwością przedłużenia. Dyrektor Diecezjalny powinien wykonywać zalecenia Dyrektora Krajowego.
68. Dyrektor Diecezjalny powinien posiadać ducha misyjnego, który będzie przewodził mu w efektywnej pracy na rzecz propagowania działalności misyjnej Kościoła. Dobra znajomość teologii misji, tak jak jest ona przedstawiona w dokumentach papieskich, jest również użyteczna, podobnie jak znajomość aktualnej sytuacji misyjnej. Dyrektor Diecezjalny powinien posiadać również zmysł kościelny i jak najgłębszą znajomość Kościoła lokalnego. Powinien też mieć odpowiednie kompetencje do zbierania środków, być komunikatywny i posiadać zdolności do zarządzania (Statuty II, art. 24-26, 61, 62).
69. Dyrektor Diecezjalny jako pierwszy powinien praktykować i wymagać od innych odpowiedzialności i prawości w zarządzaniu (Statuty II, art. 60).
70. Dyrektor Diecezjalny powinien dysponować odpowiednim czasem, aby móc spełnić wszystkie powierzone mu zadania i ograniczać do minimum inne zaangażowanie (Statuty II, art. 60).
71. Dyrektor Diecezjalny animuje wszystkie sektory Kościoła lokalnego przypominając im o odpowiedzialności misyjnej i ważności współpracy przez modlitwę, wyrzeczenia i pomoc materialną dla misji ad gentes. Dyrektor Diecezjalny może współpracować zwłaszcza ze zgromadzeniami zakonnymi z terenu diecezji, które mają misjonarzy, prosząc je o informacje i pomoc w animacji misyjnej (Statuty II, art. 19, 27, 28, 60).
72. Dyrektor Diecezjalny nawiązuje kontakty z proboszczami, aby mogli mu pomóc w pracy na rzecz propagowania i przedstawiania rozlicznych potrzeb Kościołów misyjnych (Statuty II, art. 24-26, 61, 62).
73. Dyrektor Diecezjalny współpracuje i prosi o pomoc przełożonych seminarium duchownego i studentów, grupy apostolskie, zwłaszcza młodzieżowe, grupy powołaniowe, referaty diecezjalne ds. wychowania religijnego i katechezy, a także inne referaty diecezjalne (duszpasterskie, liturgiczne, "sprawiedliwość i pokój" itd.) (Statuty II, art. 19, 27, 28, 60).
74. Dyrektor Diecezjalny może powołać ekipę animacji misyjnej skupiającą reprezentantów wyżej wymienionych referatów i grup, także osoby świeckie zaangażowane w działalność PDM, aby towarzyszyli mu w jego pracy na rzecz animacji i współpracy (Statuty I, art. 6, 7).
75. Dyrektor Diecezjalny, jeśli jest kapłanem, może być z urzędu członkiem kapłańskiej rady diecezjalnej, jeśli nie jest kapłanem, może być członkiem duszpasterskiej rady diecezjalnej (Cooperatio missionalis 1, 9).
76. Pomoc i wsparcie ze strony biskupa diecezjalnego ma zasadnicze znaczenie dla działalności Dyrektora Diecezjalnego. Natomiast Dyrektor Diecezjalny powinien pomagać biskupowi w zachęcaniu i wspieraniu wszystkich inicjatyw misyjnych w diecezji (Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 782, 1), a zwłaszcza w promowaniu powołań misyjnych (Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 791, 1; Statuty II, art. 27, 28, 60).
77. Jednym z podstawowych celów Dzieł jest budzenie powołań "ad gentes" i "ad vitam", zarówno w starych, jak i młodych Kościołach (RMis 84, Statuty II, art. 19, 27, 28, 60).

78. Dyrektor Diecezjalny działa w bezpośredniej współpracy z Dyrektorem Krajowym i Centralą Krajową. Jest odpowiedzialny za realizację rocznego programu animacji i zbiórkę środków, zgodnie z ustaleniami podjętymi dla wszystkich czterech Dzieł przez Radę Krajową PDM (Statuty II, art. 8, 21, 24-26, 61, 62).

Program ten obejmuje:

     a) Formację i animację misyjną wspólnoty chrześcijan na wszystkich poziomach.
     b) Jak najlepszą promocję Światowego Dnia Misyjnego w diecezji, wykorzystując materiały parafialne, a także te proponowane przez media (radio, TV i czasopisma). Wymaga to kontaktu i dobrych relacji z proboszczami (Statuty II, art. 6-10).
     c) Stworzenie i zachowanie listy nazwisk wszystkich, którzy wspierają i pomagają czterem Dziełom.
     d) Nawoływanie wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, do pomocy czterem Dziełom i odwiedzanie osobiście w tym celu parafii.
     e) Używanie współczesnych środków społecznego przekazu, zgodnie z rozwojem i wolnością przyznawaną do ich używania w danym kraju, dotyczy to także wykorzystywania radia i TV lokalnej. Dyrektor Diecezjalny dostarcza do prasy katolickiej i świeckiej informacji dotyczących działalności misyjnej oraz pracy czterech Dzieł.
     f) Dystrybucję publikacji i materiałów audiowizualnych dotyczących misji i duchowości misyjnej (RMis 83).
     g) Prezentacja misji ad gentes i PDM w parafiach, szkołach, grupach i organizacjach diecezjalnych.
     h) Uczestniczenie i organizowanie wystaw podczas spotkań diecezjalnych, zwłaszcza kapłanów, zakonników, sióstr zakonnych, wychowawców, katechetów oraz innych osób działających w duszpasterstwie.
79. Każdego roku Dyrektor Diecezjalny powinien przedstawić Dyrektorowi Krajowemu raport finansowy i pisemne sprawozdanie duszpasterskie na temat działań przeprowadzonych, w celu pobudzenia ducha misyjnego i promowania czterech Dzieł.
80. Wszystkie ofiary wiernych zebrane na powszechne misje Kościoła powinny być przekazane na powszechny fundusz solidarności i przesłane w całości do Centrali Krajowej. Zbiórki nie mogą być wykorzystywane na inne projekty misyjne ani na lokalne inicjatywy misyjne (Statuty II, art. 10, 12, 18). Jest to autentycznym wyrazem uczciwości i przejrzystości księgowości PDM (Statuty II, art. 55 c).
81. Dyrektor Diecezjalny na pierwszym miejscu stawia modlitwę za misje (RMis 78; Statuty II, art. 11, 13 a).
82. Dyrektor Diecezjalny zaprasza również wiernych do składania ofiar na działalność misyjną Kościoła. Chorzy są zachęcani do ofiarowania swoich cierpień Bogu w intencji misjonarzy (RMis 78).
83. Dyrektor Diecezjalny uświadamia wiernych o różnorakich potrzebach w młodych Kościołach misyjnych i zachęca katolików do hojności.
84. Dyrektor Diecezjalny może również promować Dzieła, angażując osoby, które mają doświadczenie misyjne lub kompetencje i cechy odpowiednie do tego typu zadań jak: komunikacja, administracja lub zbieranie środków.
85. Tam, gdzie jest to możliwe, Dyrektor Diecezjalny powinien dysponować swoim biurem z podstawowym wyposażeniem, gdzie mógłby pracować. Po wygaśnięciu mandatu inwentarz dotyczący umeblowania i wyposażenia powinien być przekazany następnemu Dyrektorowi Diecezjalnemu.

86. PDM mają szczególną rolę w pomocy misjom Kościoła ad gentes. Uczestnictwo wszystkich Kościołów lokalnych - które ma miejsce w czasie Światowego Dnia Misyjnego i poprzez różne zbiórki środków w ciągu roku - ma decydujące znaczenie dla tej pomocy.
87. Powszechny fundusz solidarności to suma ogólna wszystkich ofiar otrzymanych z całego świata na potrzeby misyjne Kościoła powszechnego. Oto dlaczego wszystkie wpłaty otrzymane przez Dyrekcje Krajowe powinny być przekazane na ten fundusz, z wyjątkiem uzasadnionych wydatków.
88. Powszechny fundusz solidarności jest konieczny z trzech powodów:
     a) Stanowi podstawową pomoc dla nowego i młodego Kościoła.
     b) Stanowi formę pomocy dla Kościoła znajdującego się na terenach misyjnych, gdzie niezależność finansowa nie jest jeszcze możliwa.
     c) Stanowi formę pomocy dla Kościoła z terenów misyjnych, który znajduje się w sytuacji pilnej potrzeby.
Zbiórka środków stanowi integralną część dobrej animacji misyjnej. Oto kilka zaleceń specjalnych w sprawie zbiórki.
     a. Stworzenie, uaktualnienie i efektywne wykorzystywanie listy nazwisk ofiarodawców i specjalnych darczyńców.
     b. Uszanowanie intencji ofiarodawcy, jest to umowa i obowiązek moralny. Wszystkie ofiary powinny być odnotowane, a pokwitowanie powinno być przekazane ofiarodawcy.
     c. Wszystkie transakcje - przychody i rozchody - powinny być notowane w sposób przejrzysty, który cechuje dobrą księgowość.
     d. Oficjalna kontrola księgowości i opublikowanie sprawozdania finansowego z tejże kontroli każdego roku; kontrole i sprawozdania powinny być zgodne z prawem cywilnym obowiązującym w danym kraju. Pokontrolne kopie sprawozdania finansowego powinny być przesłane do Sekretariatów Międzynarodowych każdego Dzieła (Statuty II, art. 53e; Dodatek A).
     e. Wykorzystanie programów animacyjnych, które przyniosą dochód na rzecz powszechnego funduszu solidarności. Koszty administracji i animacji nie powinny przekroczyć procentu określonego przez Radę Wyższą. Niemniej jednak Komitet Wykonawczy może zatwierdzić wyjątki z powodów szczególnych.
89. Uwagi dotyczące ulokowania środków przeznaczonych na powszechny fundusz solidarności:
     a) Wszystkie lokowane pieniądze powinny być powierzone pewnym instytucjom finansowym.
     b) Kwoty deklarowane w dolarach USD lub w euro pozyskane przez każdą Dyrekcję Krajową powinny być zagwarantowane przez sumy już zakupione lub złożone na lokatach terminowych wcześniej uzgodnionych (Dodatek A).
     c) Wszystkie lokaty powinny być zakończone do 31 lipca.

Subsydia zwyczajne - informacje ogólne

90. Subsydia zwyczajne są podstawową formą pomocy dla diecezji misyjnej nowej lub już istniejącej, podlegającej Kongregacji Ewangelizacji Narodów. Subsydia powinny być wykorzystane na podstawowe potrzeby ewangelizacyjne i podstawowe koszty funkcjonowania diecezji misyjnej. Budowy, zakup samochodów i podróże zagraniczne nie mogą być pokrywane z tychże subsydiów.
91. Niezależność finansowa jest zawsze celem dla podmiotów otrzymujących subsydia zwyczajne i ich kwota niekoniecznie musi być identyczna jak w roku poprzednim. Prośby są rozpatrywane każdego roku i wysokość przelewów zależy od potrzeb, historii diecezji, jej wielkości, liczby mieszkańców i szczególnych okoliczności itp.
92. Inne formy subsydiów zwyczajnych dla CAL, Catholic Near East Welfare Association, Kongregacji dla Kościołów Wschodnich będą regularnie rozpatrywane czy są konieczne lub nie.
93. Coroczne prośby o subsydia zwyczajne powinny być przesłane do odpowiedniego sekretariatu Dzieła (jak to jest określone w następnej części), z dołączonymi koniecznymi informacjami, wyjaśnieniami i w czasie określonym dla ich składania (zob. Dodatek A).
94. Podania o subsydia zwyczajne powinny być przesłane do Sekretariatów Międzynarodowych w Rzymie. Jedna kopia powinna być dostarczona Dyrektorowi Krajowemu danego kraju.

Subsydia zwyczajne - Dzieło Rozkrzewiania Wiary

95. Aby otrzymać subsydia zwyczajne, specjalne podanie powinno zostać złożone każdego roku przez biskupa ordynariusza diecezji misyjnej. Prośba ta powinna także zawierać sprawozdanie z wykorzystania subsydium podczas poprzedniego roku.
96. Udział w Światowym Dniu Misyjnym i przekazanie do PDM całości tego, co zostało zebrane, jest obowiązkowe przed przyznaniem subsydium zwyczajnego.
97. Diecezje misyjne są zachęcane, aby same rezygnowały z przyjęcia subsydiów zwyczajnych w miarę jak diecezja staje się dojrzalsza, aby w ten sposób móc zaoferować lepszą pomoc Kościołom młodszym lub nowym.
98. Kwota subsydium zwyczajnego może zmieniać się z roku na rok ze względu na całość środków uzyskanych przez PDM w całym świecie. Z drugiej strony, inne czynniki jak historia, geografia, warunki społeczno-ekonomiczne i zaludnienie jakiejś diecezji z terenów misyjnych stanowią ważny czynnik dla określenia kwoty subsydium dla każdej diecezji.
99. Przy rozdzielaniu subsydiów zwyczajnych pierwszeństwo jest przyznawane diecezjom młodym lub nowym, którym brakuje podstawowych struktur.
100. Diecezje misyjne, które proszą o subsydia zwyczajne, powinny uczestniczyć w animacji misyjnej ad gentes i zamianować Dyrektora Krajowego PDM.
101. Uwagi dotyczące subsydiów na katechizację:
     a) Prośby o takie subsydia powinny być składane każdego roku. Nie są one przyznawane automatycznie.
     b) Prośby będą rozważane według norm ustalonych dla tych subsydiów.
     c) Nazwiska katechistów, którzy będą wspierani przez to subsydium, powinny pojawić się na formularzu prośby, określenie ich rodzaju pracy na pełny czas lub częściowy jest konieczne, poza tym każde podanie o subsydium powinno zawierać sprawozdanie z prac wykonanych przez katechistę.

Subsydia zwyczajne - Dzieło św. Piotra Apostoła

102. Dzieło św. Piotra Apostoła, zaangażowane w pomoc seminarzystom z terenów misyjnych, wspomaga biskupów w ich odpowiedzialności za formację i przygotowanie kleryków do służby w Kościołach lokalnych. Pomoc Dzieła przewiduje także subsydia dla nowicjuszy podczas pierwszego roku formacji.
103. Rozwijające się młode Kościoły powinny podjąć większą odpowiedzialność za pomoc dla ich seminariów. Samowystarczalność finansowa powinna być ich celem. Subsydia dla seminariów stanowią jedynie program pomocy uzupełniającej.
104. Każde seminarium powinno próbować być samowystarczalne w zakresie wyżywienia, hodując bydło, drób, trzodę chlewną itp., uprawiając owoce i warzywa oraz podstawowe produkty żywnościowe dla danego regionu.
105. Kwota pomocy dla seminariów poprzez subsydia przyznawane dla seminariów z terenów misyjnych będzie ustalana każdego roku w zależności od ilości wolnych środków do rozdzielenia.
106. Subsydia dla niższych seminariów są określane przez Radę Wyższą w konsultacji z Sekretariatami Międzynarodowymi. Mając na uwadze niepewność sumy zbiórek i rosnącą liczbę seminarzystów, pierwszeństwo będą miały raczej seminaria propedeutyczne niż seminaria niższe.
107. Patronat jest podstawową formą pomocy seminariom. Każdy Kościół misyjny powinien czynić wysiłki, aby pobudzać ducha współpracy misyjnej i powszechnej solidarności.

Subsydia zwyczajne - Dzieło Dzieci

108. Aby otrzymać subsydium zwyczajne, biskup każdej diecezji misyjnej powinien złożyć każdego roku odpowiednią prośbę. Prośba ta powinna także zawierać sprawozdanie z wykorzystania subsydium podczas poprzedniego roku oraz informacje o kwocie zebranej na powszechny fundusz solidarności z tego samego roku.
109. Subsydia zwyczajne są przeznaczone przede wszystkim na pierwszą ewangelizację dzieci i rozdział zgodnie ze szczególnym charyzmatem Dzieła Dzieci (RMis 50). Subsydia te są zazwyczaj zarezerwowane dla Kościołów nowych i młodych.
110. Wszystkie pieniądze zebrane na Dzieło Dzieci powinny być przekazane na powszechny fundusz solidarności Dzieła Dzieci.

111. Pierwsza ewangelizacja i formacja powinna mieć pierwszeństwo w podaniach o subsydia nadzwyczajne. Należy zwracać większą uwagę na takie programy i osoby za nie odpowiedzialne.
112. Możliwości, jakie daje powszechny fundusz solidarności, określają każdego roku kwotę do rozdziału na subsydia zwyczajne i współczynniki dla rozdzielania subsydiów nadzwyczajnych.
113. Podania o projekt:
      a) Prośba powinna być wypełniona na odpowiednim formularzu i przedłożona w odpowiednim Dziele. Takie formularze są rozsyłane każdego roku i można je otrzymać w Sekretariatach Międzynarodowych w Rzymie. Każdy formularz powinien zawierać jedną prośbę.
      b) Powinna być przedstawiona w sposób jasny, z ukazaniem realnych kosztów, zapewnieniem o współudziale lokalnym i z załączonymi planami lub rysunkami architektonicznymi.
      c) Powinna także zawierać, jako ważną część, sprawozdanie ze sposobu, w jaki Kościół misyjny uczestniczył w Światowym Dniu Misyjnym i z inicjatyw realizowanych na rzecz animacji i współpracy misyjnej.
      d) Powinna być zatwierdzona przez ordynariusza diecezji i mieć związek z planem duszpasterskim diecezji. Wszystkie projekty powinny posiadać podpis ordynariusza miejsca i odpowiedzialnego projektu, a także pieczęć diecezji. Podpis biskupa pomocniczego, wikariusza generalnego lub wikariusza biskupiego nie jest ważny dla tego formularza. Wszystkie prośby powinny być przekazane przez pośrednictwo Nuncjusza Apostolskiego w wyznaczonym czasie (zob. Dodatek A).
      e) Powinna wskazywać wszystkie inne źródła dofinansowania zaofiarowane na ten projekt.
      f) Wymagana kwota powinna uwzględniać historię diecezji, jej wielkość, warunki społeczno-ekonomiczne oraz charakter innych próśb o subsydia zwyczajne i nadzwyczajne.

114. Koszty projektu dla Dzieła Rozkrzewiania Wiary
      a) Liczba maksymalna przyznawanych subsydiów nadzwyczajnych dla każdej diecezji zwykle ograniczona jest do 5. Powinny być przedstawione według ważności.
      b) Szacunkowe koszty projektu powinny być przedstawione jednocześnie w walucie lokalnej i dolarach USD.
      c) Jeśli projekt dotyczy kilku budynków na określonym terenie, każdy z nich powinien być opisany oddzielnie na formularzu stosowanym w prośbie o subsydia. Prośby niezgodne z tą zasadą będą odrzucone.
      d) Projekty, których kwota jest wyższa niż 30.000 dolarów USD, powinny zawierać również szczegółowy kosztorys i plany architektoniczne jeśli chodzi o jakąś budowę.
      e) Projekty, których kwota jest wyższa niż 70.000 dolarów USD, powinny zawierać szczegółowy kosztorys, plany architektoniczne i plan sfinansowania projektu.
      f) Projekty, których kwota przekracza 100.000 dolarów USD i są uzupełniane podczas różnych etapów na przestrzeni kilku lat, powinny zawierać jasny plan działania. Każdy etap powinien być przedstawiony oddzielnie i szczegółowo na nowym formularzu prośby o subsydium. Nowe podanie powinno dowieść, że otrzymane pieniądze zostały wydane i zapewnić, że poprzedni etap rzeczywiście został zakończony. Środki te w żadnym wypadku, nie mogą być wykorzystane do realizacji innego programu lub całkiem innego celu. Dzieło Rozkrzewiania Wiary nie zapewnia nigdy kontynuacji w przydzielaniu subsydiów na różne etapy danego projektu.
      g) Jest również konieczne udowodnienie udziału lokalnego. Udział ten powinien wynosić co najmniej 15% kosztów ogólnych projektu i powinien być utworzony przez tych, którzy będą bezpośrednimi beneficjentami projektu.

115. Koszty projektu dla Dzieła św. Piotra Apostoła
      a) Szacunkowe koszty projektu powinny być przedstawione jednocześnie w walucie lokalnej i dolarach USD.
      b) Jeśli projekt dotyczy kilku budynków na określonym terenie, każdy z nich powinien być opisany oddzielnie na formularzu stosowanym w prośbie o subsydia. Prośby niezgodne z tą zasadą będą odrzucone.
      c) Projekty, których kwota jest wyższa niż 30.000 dolarów USD, powinny zawierać również szczegółowy kosztorys i plany architektoniczne jeśli chodzi o jakąś budowę.
      d) Projekty, których kwota jest wyższa niż 70.000 dolarów USD, powinny zawierać szczegółowy kosztorys, plany architektoniczne i plan sfinansowania projektu.
      e) Projekty, których kwota przekracza 100.000 dolarów USD i są uzupełniane podczas różnych faz na przestrzeni kilku lat, powinny zawierać jasny plan działania. Każda faza powinna być przedstawiona oddzielnie i szczegółowo na nowym formularzu prośby o subsydium. To nowe podanie powinno dowieść, że otrzymane pieniądze zostały wydane i zapewnić, że poprzednia faza rzeczywiście została zakończona. Środki te w żadnym wypadku, nie powinny być wykorzystane do realizacji innego programu lub całkiem innego celu. Dzieło św. Piotra nie zapewnia nigdy kontynuacji w przydzielaniu subsydiów na różne fazy jakiegoś projektu.
      f) Jest również konieczne udowodnienie udziału lokalnego. Udział ten powinien wynosić co najmniej 15% kosztów ogólnych projektu i powinien być utworzony przez tych, którzy będą bezpośrednimi beneficjentami projektu.
      g) Subsydia na Kolegia podlegające Kongregacji Ewangelizacji Narodów są rozpatrywane każdego roku przez Zgromadzenie Ogólne Rady Wyższej PDM.
116. Jeśli chodzi o projekty budowy jakichś obiektów, każdy z nich powinien zawierać plan prostej konstrukcji, która odzwierciedlałaby użyteczność i lokalne zwyczaje, według lokalnych kosztów budowy i materiałów zgodnych ze stylem. Nazwa miejsca powinna być jasno zaznaczona, jak podobnie nazwa budowli, własność i ośrodek, gdzie będzie realizowany projekt itp.
117. Sekretariaty Międzynarodowe nie wysyłają potwierdzenia odbioru prośby o subsydia nadzwyczajne. Listę złożonych próśb otrzymuje Dyrektor Krajowy każdego kraju. On również przekazuje informację tym, którzy przedstawili projekt i zawiadamia proszących, jeśli prośba nie odpowiada stawianym wymogom. Przez pośrednictwo Dyrektora Krajowego należy przesłać do Rzymu informacje i dodatkowe wyjaśnienia.
118. Żadna prośba o subsydium nadzwyczajne nie powinna być składana Dyrektorowi Krajowemu lub Diecezjalnemu: wszystkie prośby powinny być przesłane do Sekretariatów Międzynarodowych do Rzymu.

119. Koszty projektu dla Dzieła Dzieci
      a) Szacunkowe koszty projektu powinny być przedstawione jednocześnie w walucie lokalnej i dolarach USD.
      b) Projekty powinny zawierać szczegółowy kosztorys plan budowy, jeśli to konieczne.
      c) Konieczne jest przedstawienie, według możliwości, przewidywanego wkładu lokalnego. Powinien on stanowić co najmniej 15% całych kosztów projektu i być złożony przez tych, którzy będą bezpośrednimi beneficjentami projektu.

120. Kiedy odpowiednie formularze prośby są wypełnione i udokumentowane w odpowiedni sposób, są one sprawdzane przez Sekretariat Międzynarodowy odpowiedniego Dzieła (Sekretarz Generalny i fachowa ekipa). Następnie prośby te są przedstawiane Radzie Wyższej podczas Zgromadzenia Ogólnego w maju. Podczas tego Zgromadzenia podejmowane są decyzje o przyjęciu lub odrzuceniu próśb o subsydia.
121. Zgromadzenie Specjalne Rady Wyższej zbiera się w listopadzie, aby rozdzielić pozostałe środki po Zgromadzeniu majowym (jeśli są jakieś do dyspozycji). Przy tej okazji prośby o subsydia w sytuacjach pilnych lub inne pozostałe po Zgromadzeniu majowym są rozpatrywane, a następnie przyjęte lub oddalone.
122.W wyjątkowym przypadku Komitet Wykonawczy może przyznać pomoc finansową w granicach ustalonych przez Zgromadzenie Ogólne (Statuty II, art. 40 d).
123. Jeśli projekt jest zbyt kosztowny i brakuje dofinansowania, zostanie odrzucony. Prośby o subsydia będą przyjęte o tyle, o ile wyrażają w sposób jasny ethos misyjny. Choć Papieskie Dzieła Misyjne nie wykluczają zaangażowania w pewne formy promocji ludzkiej i rozwoju we współpracy z organizacjami katolickimi i stowarzyszeniami, które zajmują się opieką społeczną i medyczną, to jednak stwierdzają, że "najlepszą służbą bratu jest ewangelizacja, która przysposabia go do urzeczywistniania się jako dziecko Boże, uwalnia go od niesprawiedliwości i integralnie rozwija" (RMis 58; Statuty I, art. 19). Inicjatywy na rzecz służby społecznej, pomocy humanitarnej, rozwoju wspólnotowego i programy społeczne lub zdrowotne są godne pochwały, jednak ewangelizacja to najważniejsza cecha charakterystyczna PDM.
124. Papieskie Dzieła Misyjne nigdy nie finansują projektów w całości. Mogą one wyłącznie udzielić jednorazowego subsydium.
125. Środki przydzielane tym, którzy kierują projektami, powinny być bez wyjątku wykorzystane w ciągu bieżącego roku. Dotacje te nie mogą być wykorzystane na żaden inny cel, na inne potrzeby lub projekt. Należy przedstawić Sekretariatom Międzynarodowym pełne sprawozdanie z wydatków, ze zdjęciami pokazującymi realizację programu lub projektu. Te sprawozdania powinny być też wysłane do Dyrektorów Krajowych z tych krajów, które przyznały subsydia dla celów animacyjnych, zgodnie z lokalnym prawem oraz jako wyraz solidarności i wdzięczności wobec ofiarodawców z tego narodu.
126. Subsydia przyznane przez różne Dzieła będą przekazane proszącym przez Centralę Krajową, która ich udziela lub przez Sekretariaty Międzynarodowe przez pośrednictwo miejscowego Nuncjusza Apostolskiego, który z kolei przekaże kwotę ordynariuszowi miejsca. Ten rozdzieli całość subsydiów każdemu odpowiedzialnemu za projekt. Wkład otrzymany od ordynariusza miejsca przez odpowiedzialnego za projekt powinien być wykorzystany na tenże projekt lub wskazany program. Szanując wolę ofiarodawców, ani ordynariusz miejsca, ani inna władza kościelna, nie może zachować całości lub części z tego, co odpowiednie Dzieło przekazało do dyspozycji tego, kto przedłożył prośbę w sprawie danego projektu lub programu.
127. Pieniądze przeznaczone na projekt powinny być w walucie lokalnej według kursu wymiany obowiązującego w momencie transferu. Żadne opodatkowanie ani oprocentowanie lub inne potrącenia nie są dozwolone ze strony jakiegokolwiek władzy. Jeśli takie przypadki zostaną stwierdzone, powinny być przedstawione Sekretariatom Międzynarodowym. Pogwałcenie tej zasady będzie miało poważne następstwa przy przydzielaniu środków w przyszłości. Sekretariaty Międzynarodowe podejmą odpowiednie kroki, aby zagwarantować te wszystkie prawa odpowiedzialnym za projekt.
128. Odpowiedzialni za projekt będą powiadomieni o przyznanej kwocie. Ci z kolei powinni potwierdzić, iż powyższą kwotę otrzymali.
129. Dyrektorzy Krajowi z krajów, które otrzymują subsydia, powinni być o tym informowani przez Dyrektorów Krajowych z krajów, które je przekazują. Dyrektorzy Krajowi z krajów, które wysyłają subsydia powinni, jeśli to możliwe, odwiedzić projekty, do których wnoszą wkład, aby sporządzić raport na temat ich realizacji dla Sekretariatów Międzynarodowych i przedstawić także ich opisy: artykuły, zdjęcia do wykorzystania w animacji misyjnej. Dyrektorzy Krajowi z krajów, które otrzymują dotacje, są również proszeni o zwizytowanie projektu w ich własnym kraju lub w kraju sąsiednim, aby zredagować artykuły i zrobić zdjęcia, szczególnie do wykorzystania przez kraje, które przekazały środki.
130. Jeżeli projekt nie może być rozpoczęty lub musi być zawieszony, odpowiedzialny powinien o tym powiadomić odpowiedni Sekretariat Międzynarodowy.
131. Po zakończeniu projektu lub jego części odpowiedzialny powinien przesłać sprawozdanie do odpowiedniego Sekretariatu Międzynarodowego lub do lokalnego Dyrektora Krajowego.
132. Prezydent PDM zastrzega sobie prawo do wysłania delegata w celu sprawdzenia prawidłowego wykorzystania przyznanych środków.
133. Subsydia dla Kolegiów, programy nie diecezjalne i projekty podległe Kongregacji Ewangelizacji Narodów są ponownie sprawdzane corocznie przez Radę Wyższą podczas jej Zgromadzenia Ogólnego.
134. Projekty dotyczące środków społecznego przekazu powinny być odesłane prosto do SIGNIS, aby były sprawdzone, ocenione i podpisane. SIGNIS działa jako agenda PDM dla sprawdzenia takich próśb i powinna przesłać kopię projektu do Dyrektora Krajowego.

 

Światowy Dzień Misyjny jednoczy cały Kościół jako rodzinę misyjną. Uczestnictwo w Światowej Niedzieli Misyjnej jest ważnym znakiem dla katolików całego świata - tych, którzy dają jak i tych, którzy otrzymują - pokazuje, że wszyscy mamy jedno powołanie misyjne.
Nakazuje się, aby każda diecezja uczestniczyła w Światowym Dniu Misyjnym poprzez programy animacyjne i zbiórkę środków (na rzecz współpracy). Nawet najbiedniejsze diecezje dają swój wkład na misje poza swoimi granicami.
Wszystkie zbiórki ze Światowego Dnia Misyjnego są przeznaczone na powszechny fundusz solidarności Dzieła Rozkrzewiania Wiary. Żadna diecezja nie może zatrzymać części lub jakiegoś procentu ze środków otrzymanych podczas tej zbiórki, bez względu na użytek, jaki chciano by z nich zrobić. Z drugiej strony Światowy Dzień Misyjny powinien być zawsze zarezerwowany na promocję misji w całym świecie i nie powinien być łączony z żadną inną zbiórką czy inicjatywą.
Większa część ofiar złożonych podczas Światowego Dnia Misyjnego stanowi naprawdę "wdowi grosz", ponieważ w dużej mierze pochodzi od ubogich. Ofiary te potwierdzają i podtrzymują święty obowiązek braci i sióstr, aby robić wszystko, co jest możliwe, aby pomagać sobie wzajemnie w potrzebach i nieść w sposób skuteczny Ewangelię Chrystusa tym, którzy wciąż czekają, aby ją poznać.

A. Rola Prezydenta

1. Prezydent PDM zwołuje i przewodniczy Zwyczajnemu Zgromadzeniu Ogólnemu Rady Wyższej, które ma miejsce każdego roku w maju i Zgromadzeniu Specjalnemu w listopadzie.
2. Prezydent przestrzega porządku dnia takiego, jaki jest określony przez Radę Wyższą (sprawozdania roczne, zatwierdzenie budżetu, dyskusja i zatwierdzenie subsydiów zwyczajnych i nadzwyczajnych, data spotkania itp.) oraz po konsultacji z Radą Wyższą dodaje inne punkty do tego programu.
3. Prezydent i Sekretarze Generalni animują dyskusję ogólną i wprowadzają wymiar duchowy do Zwyczajnego Zgromadzania Ogólnego.
4. Prezydent powołuje Komisje ad hoc, których członkowie są wybierani przez Radę Wyższą. Ich program działania jest określany przez Radę Wyższą.

B. Rola Sekretarzy Generalnych

1. Sekretarze Generalni ex officio są członkami Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego.
2. Każdy Sekretarz Generalny przedstawia corocznie Zwyczajnemu Zgromadzeniu Ogólnemu sprawozdanie ogólne zatwierdzone przez Prezydenta.
3. Każdy Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za przedstawienie i metodyczne sprawdzenie projektów przedłożonych do zatwierdzenia przez Radę Wyższą.

C. Rola Rady Wyższej - Zgromadzenie Ogólne w maju

1. Wszyscy Dyrektorzy Krajowi ex officio są członkami Rady Wyższej.
2. Uczestnictwo innych osób w Zwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym wymaga wcześniejszej zgody Prezydenta.
3. Zabieranie głosu i prawo głosowania jest zarezerwowane jedynie dla Dyrektorów Krajowych.
4. Zazwyczaj interwencje podczas Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego są przedstawione na piśmie przed dyskusją lub za zgodą Prezydenta PDM podczas spotkania.
5. Zwykle decyzje podejmowane są za porozumieniem. W razie potrzeby Prezydent może poprosić o głosowanie. W takim wypadku stosuje się regułę zwykłej większości (50% + 1).

Spotkanie ograniczone - Zgromadzenie Specjalne w listopadzie

1. Celem tego spotkania są postanowienia w sprawach ważnych, nie rozstrzygniętych podczas Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego w maju i rozdzielenie funduszu, który ewentualnie pozostał. Spotkanie to daje reprezentantom kontynentów również okazję do podjęcia specyficznych punktów do dyskusji w czasie następnego Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego.
2. Uczestnictwo jest ograniczone do określonej liczby Dyrektorów Krajowych wybranych przez ich przedstawicieli kontynentalnych na okres 3 lat: 1 dla Oceanii, 4 dla Europy, 2 dla Azji, 2 dla Afryki (1 dla francuskojęzycznej i 1 dla anglojęzycznej), 2 dla Ameryki (1 dla Północnej i 1 dla Południowej).
3. Procedura jest taka sama jak ta obowiązująca podczas Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego.

PROCEDURY RADY WYŻSZEJ PDM

ZGROMADZENIE OGÓLNE RADY WYŻSZEJ

A. Sesja duszpasterska
(Jest ona ustalona przez Komitet Wykonawczy po konsultacji ze Zgromadzeniem Specjalnym Rady Wyższej).
1. Podczas sesji duszpasterskiej, która poprzedza posiedzenie Rady Wyższej, możliwe jest zaproszenie prelegentów z zewnątrz.
2. Prezydent może wybrać jednego członka Rady Wyższej dla ułatwienia przebiegu niektórych etapów tej sesji.

B. Sesja administracyjna

I. Sesja administracyjna - porządek dnia

1. Interwencje pro forma zawierać będą:
a) Wystąpienie kardynała prefekta.
b) Wystąpienie Prezydenta PDM.
c) Powitanie nowych Dyrektorów Krajowych.
d) Wspomnienie zmarłych ostatnio Dyrektorów Krajowych i modlitwa w ich intencji.
e) Sprawozdanie z ostatniego Zgromadzenia.
f) Problemy wypływające ze sprawozdania - relacja z prac.
g) Korespondencja i usprawiedliwienia nieobecności.
h) Sprawozdania Komisji ad hoc.

2. Sprawozdanie roczne Sekretarza Generalnego
Dzieła Rozkrzewiania Wiary
a) Przedstawienie potwierdzonego sprawozdania finansowego i bilansu z roku ubiegłego.
b) Przedstawienie i zatwierdzenie budżetu na rok bieżący.
c) Prośby Zgromadzenia skierowane do przewodniczącego.
d) Propozycje i opinie na temat otrzymanych projektów.

3. Sprawozdanie roczne Sekretarza Generalnego
Dzieła św. Piotra Apostoła
a) Przedstawienie potwierdzonego sprawozdania finansowego i bilansu z roku ubiegłego.
b) Przedstawienie i zatwierdzenie budżetu na rok bieżący.
c) Prośby Zgromadzenia skierowane do Przewodniczącego.
d) Propozycje i opinie na temat otrzymanych projektów.

4. Sprawozdanie roczne Sekretarza Generalnego
Dzieła Misyjnego Dzieci
a) Przedstawienie potwierdzonego sprawozdania finansowego i bilansu z roku ubiegłego.
b) Przedstawienie i zatwierdzenie budżetu na rok bieżący.
c) Prośby Zgromadzenia skierowane do Przewodniczącego.
d) Propozycje i opinie na temat otrzymanych projektów.

5. Sprawozdanie roczne Sekretarza Generalnego
Papieskiej Unii Misyjnej
a) Przedstawienie potwierdzonego sprawozdania finansowego i bilansu z roku ubiegłego.
b) Przedstawienie i zatwierdzenie budżetu na rok bieżący.
c) Prośby Zgromadzenia skierowane do Przewodniczącego.

6. Inne zagadnienia
a) Propozycje nowych Komisji ad hoc.
b) Inne zagadnienia podniesione przez Przewodniczącego.
c) Data następnego Zgromadzenia.
d) Oficjalne zamknięcie Zgromadzenia.

II. Sesja administracyjna - inne uwagi

7. Przewodniczenie Zgromadzeniu Ogólnemu Rady Wyższej
a) Prezydent, przewodnicząc Zgromadzeniu czuwa uważnie nad przebiegiem dyskusji.
b) Zwraca uwagę, aby program nie został przeciążony, by nie brakowało czasu na odpowiednie przedyskutowanie spraw najważniejszych.
c) Dopilnuje, aby propozycje projektów i tematy do przestudiowania były wysłane pocztą lub przez e-mail odpowiednio wcześniej przed Zgromadzeniem.
d) Będzie dbał, aby wszyscy zwracali się do Przewodniczącego zamiast dyskutować między sobą.
e) Przerwie dyskusje, jeśli wszystkie najważniejsze racje zostały przedstawione.
f) Podsumuje najważniejsze poruszane sprawy i przedsięwzięcia do wykonania, upewniając się, że wszyscy dobrze zrozumieli podjęte decyzje.

8. Sekretarz protokułowy Zgromadzenia
a) Komitet Wykonawczy mianuje kilku sekretarzy celem redakcji sprawozdań ze Zgromadzenia Ogólnego. Sprawozdania powinny być krótkie i rzeczowe.
b) Sprawozdania z dnia poprzedniego są rozdawane w dniu następnym w głównych językach obrad.
c) Zadania do wykonania w następstwie decyzji Zgromadzenia powinny być szczegółowo określone osobom, aby mogły je właściwie realizować.
d) Po podpisaniu sprawozdań nie można ich zmieniać, stanowią one część zapisów stałych Dokumentacji Rady Wyższej.

9. Protokół Zgromadzenia Ogólnego
a) Zwracanie się do Przewodniczącego
Jeśli członek pragnie zabrać głos na temat któregoś szczególnego punktu, powinien zwrócić się do Przewodniczącego. Wszystkie uwagi powinny być przekazywane Przewodniczącemu i członkowie nie powinni omawiać problemów pomiędzy sobą.
b) Zabieranie głosu
Aby zabrać głos, trzeba przedstawić odpowiednią pisemną prośbę, podpisaną w przeddzień nowej sesji Zgromadzenia Ogólnego.
c) Głosowanie
Głosowanie odbywa się zwykle przez podniesienie ręki. Niemniej głosowanie tajne może mieć miejsce, jeśli jest poparte i wymagane przez Zgromadzenie Ogólne. Wymagana jest zwyczajna większość.
d) Decyzje
Postanowienia, czyli decyzje formalne Rady Wyższej, powinny być zaproponowane, poparte i poddane pod normalne głosowanie, gdzie wymagana jest zwyczajna większość. Postanowienie nie może być anulowane podczas tego samego Zgromadzenia, które je uchwaliło.