|
SŁOWO DLA MISJI |
|
Niedziela Zesłania Ducha Świętego Rok A - 11.05.2008
Refleksje Zielone Świątki to święto cudów! "Słyszeliśmy wypowiadających naszym językiem wielkie dzieła Boże". Tego poranka Zesłania Ducha Świętego (I czytanie) na ludzi w Jerozolimie i nawet na samych Apostołów spada niespodzianka: tak wiele różnych narodów o różnych językach mówi wspólnym językiem: wszyscy są zjednoczeni i mówią o wielkich Bożych dziełach (w. 8-11). Duch Święty, który dopiero co zstąpił na swoją wspólnotę zgromadzoną w wieczerniku, jest autorem tych wielkich dzieł, tj. przezwyciężenia ducha Babelu i przejścia do życia we wspólnocie braterskiej. W rzeczywistości Babel to pomieszanie języków, które spowodowało rozproszenie narodów, dosięgła je pycha i egoizm i chciały zbudować miasto tylko dla siebie samych (Rdz 11, 1-9); tymczasem w Jerozolimie, gdy Duch Święty zstępuje, różne narody starają się siebie nawzajem zrozumieć, komunikują sobie nawzajem wielkie dzieła Boże. W sercu człowieka Duch Święty dokonuje przemiany: od tego momentu człowiek nie szuka już własnej, egoistycznej drogi i troski o własne imię, ale chce żyć w Bogu i opowiadać Jego dzieła, aby stały się bogactwem całej ludzkiej rodziny.
Żydowskie święto Zielonych Świąt stało się z czasem wspomnieniem wielkich dzieł przymierza Boga ze swoim ludem (z Noem, Abrahamem, Mojżeszem, Jeremiaszem, Ezechielem...). Teraz mamy kulminację Zielonych Świąt (w. 1). Jest to dar Ducha, który dał się definitywnie jako zasada i źródło nowego życia: Duch jedności, wiary i miłości, wielości charyzmatów i kultur. Zarówno I, jak i II czytanie dobrze łączy ze sobą jedność i różnorodność, które są dwoma darami tego samego Ducha: różne narody, które układają mapy świata, słuchają wspólnego języka, który jest językiem wszystkich. Św. Paweł Duchowi Świętemu wyraźnie przypisuje zdolność Kościoła: jego jedność i złożoność wielości charyzmatów, posługi (w. 4-6). Duch Święty chce mieć Kościół bogaty w różne charyzmaty, ale jednak zjednoczony; Kościół, który nie jest zamknięty, ale docenia różnorodność, gdyż to jest jego bogactwem.
Duch Święty jest największym owocem Paschy, śmierci (J 19, 30) i zmartwychwstania Pana Jezusa (Ewangelia), który jest dany uczniom: "Przyjmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, będą odpuszczone" (w. 22-23). Jest to Duch miłosierdzia Boga dla przebaczenia grzechów. Ten Duch jest Duchem pokoju: z Bogiem i z braćmi. Jest Duchem jedności w wielości. Jest Duchem misji powszechnej, a także współwykonawcą misji (por. RMis, roz. III; EN, 75), który Jezus daje apostołom i ich następcom: "Tak jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam" (w. 21). Są to słowa, które wiążą na zawsze misje z życiem Trójcy Świętej, ponieważ Syn jest misjonarzem posłanym przez Ojca dla zbawienia świata w miłości (J 15, 9). (Zob. niektóre aspekty komentarza na II i VI Niedzielę Wielkanocną).
Tchnienie Ducha na apostołów w wieczór paschalny (w. 22) dla Jana już jest świętem zesłania, dlatego przywołuje nowe stworzenie, które jest dziełem Ducha Świętego, jak to wyjaśnia jeden z egzegetów: "Gest napełnienia symbolizuje ukazanie się nowej ludzkości, tak więc i apostołowie wobec których ten gest jest uczyniony, mają prawo i są uważani przez Jezusa nie tylko jako wyjście dla nowego stworzenia, ale raczej jako współpracownicy Chrystusa i Ducha Świętego w realizacji tego wielkiego planu. I to poprzez ich pośrednictwo ludzie są uwolnieni od dominacji grzechu i oczekują nowego życia" (A. Feuillet). Tak więc niewidzialnymi drogami Duch Święty przemienia ludzkie serce, również niechrześcijańskie, i prowadzi je do koniecznego zbawczego spotkania z Jezusem, jak naucza Sobór Watykański II.
Ściśle związane z dziełem stworzenia i odnowy w Duchu Świętym jest także Jego działanie zdolne leczyć duszę i ciało osoby. Chodzi o energię rzeczywistą i skuteczną, która istnieje i daje specjalną wrażliwość światu misyjnemu, chociaż nie jest łatwa do poznania. Akcja uzdrowienia obejmuje czasem również ciało, ale przede wszystkim dotyczy ludzkiego ducha, uzdrawiając go z wewnętrznych ran i oferując balsam pojednania i pokoju. Na tym tak wrażliwym polu misyjna działalność Kościoła powinna dokonywać się z coraz większym oddaniem i kreatywnością. Należy zostawić na boku wszelkie obawy, oddając się z zaufaniem Duchowi Świętemu.
Słowo Papieża (*) "Musimy uznać, że Duch Święty wszystkim ofiarowuje możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w paschalnej tajemnicy... Dotyczy to nie tylko wiernych chrześcijan, ale także wszystkich ludzi dobrej woli, w których sercu działa w sposób niewidzialny łaska. Skoro bowiem za wszystkich umarł Chrystus i skoro ostateczne powołanie człowieka jest rzeczywiście jedno, mianowicie boskie, to musimy uznać, że Duch Święty wszystkim ofiaruje możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej tajemnicy".
Sobór Watykański II,
Śladami misjonarzy - 11 maja - rocznica śmierci Mateusza Ricci (1552-1610), kapłana, włoskiego jezuity, misjonarza, pioniera nowej obecności chrześcijańskiej w Chinach, zmarłego i pochowanego w Pekinie; - 13 maja - V Konferencja Ogólna Episkopatu Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CELAM), zainaugurowana przez papieża Benedykta XVI w Aparecida (Brazylia); - 13 maja - rocznica objawień Matki Bożej w Fatimie (Portugalia, 1917); - 14 maja - św. Macieja Apostoła, wezwanego, aby uzupełnić grono Dwunastu Apostołów; - 14 maja - bł. Teodory (Anna Teresa) Guérin (1798-1856), zakonnicy francuskiej ze Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej, misjonarki w Indianapolis (USA); - 15 maja - św. Izydora Oracza (Madryt, ok. 1080-1130), męża bł. Marii de la Cabeza: był przykładem pracowitości i zaufania Opatrzności; - 15 maja - Międzynarodowy Dzień Rodziny, ustanowiony przez ONZ w 1994 roku; - 16 maja - bł. Szymona Stocka (+1265), angielskiego pustelnika eremity, należącego do Zakonu Karmelitańskiego; błogosławiony znacząco wpłynął na rozwój pobożności maryjnej i umocnienie Zakonu; zmarł w Bordeaux (Francja); - 17 maja - św. Pascala Baylóna (1540-1592), hiszpańskiego franciszkanina, którego papież Leon XIII ogłosił patronem Kongresów Eucharystycznych z racji na jego nauczanie i szczególne umiłowanie Eucharystii; - 17 maja - bł. Ivana Ziatyk (1899-1952), kapłana ukraińskiego, należącego do Zgromadzenia Redemptorystów; więzionego, a później skazanego na przymusowe roboty w obozie Oserlag, niedaleko Irkucka (Syberia), gdzie zmarł.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Redakcja: O. Romeo Ballan, mcci - Dyrektor emerytowany CIAM, Rzym strona
internetowa: www.euntes.net
"Słowo dla misji" ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ |
