|
SŁOWO DLA MISJI |
|
V Niedziela Wielkanocna Rok A - 20.04.2008
Refleksje Słowa Ewangelii mają smak emocji testamentu, jaki Jezus przekazał swoim uczniom po ostatniej wieczerzy, kiedy przedłużył swoje "do zobaczenia" (J 13, 31-17, 26). To dziedzictwo Jezus pozostawił swoim uczniom jako cenne nauczanie chwilę przed tym, jak wszedł na swoją drogę (w. 4 i 6): drogę krzyża-śmierci-zmartwychwstania. Testament i dziedzictwo, które zwykle w życiu ludzi staje się czymś rzeczywistym, ale dopiero po śmierci pozostawiającego testament. W przypadku Jezusa jest inaczej: nie śmierć, ale życie ma ostatnie słowo. Dlatego też liturgia objawia ten testament w niedzielę po Wielkanocy, po przejściu Jezusa, delektując się żyjącym słowem Zmartwychwstałego. Inaczej mówiąc, jest to słowo wzmocnienia i nadziei dla wspólnoty wiernych, przekazane tak, aby nie tyle powodowało jakiś zamęt, ale stało się umocnieniem w wierze (w. 1) i kierowało ku naśladowaniu kroków Mistrza w indywidualnym życiu każdego jako droga do Paschy, droga do domu Ojca. Do domu Ojca, ale jeszcze nie bezpośrednio do raju, a przede wszystkim przez wspólnotę ludzi wierzących: gdzie mieszkań jest wiele, gdzie Jezus nas poprzedza, gdzie przygotował miejsce, gdzie i miejsca, i mieszkania, i posługi do wykonania są liczne, gdzie lepsze miejsce jest dla tego, kto bardziej uczestniczy w służbie i więcej służy drugim.
"Pomagać braciom, umywać nogi jedni drugim" (J 13, 14) bez jakichkolwiek zaszczytów, honorów, prestiżu… Takie było idealne i mocne świadectwo wspólnoty pierwszego Kościoła, w którym była tylko jedna różnica, jedyna rozpoznana wśród wszystkich od samego początku - różnica służby, wymagana i sprawowana przez wspólnotę. Jest to pasjonujący temat misyjny. Przesłanie Ewangelii na tę niedzielę jest doświadczeniem pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej (I i II czytanie), zawierającym cenne światło dla misji Kościoła. Dzieje Apostolskie (I czytanie) przedstawiają opis trudności misyjnych częstych i konkretnych. Patrząc na liczebny wzrost, na pluralizm kulturowy pierwszej wspólnoty, konflikty między hellenistami i hebrajczykami, wszelkie sytuacje socjalne i ekonomiczne, organizację asystencji najbardziej potrzebujących, można zauważyć, że pomoc w rozwiązaniu tych problemów nie cierpiących zwłoki przyszła przez rozwój misji, przez szeroką konsultację w samej grupie wierzących (w. 2), poszukiwanie osób pełnych Ducha Św. i mądrości (w. 3 i 5), określenie służby diakonów (zwł. posługi przy stołach, w. 3, 4 i 6), a także przez Dwunastu Apostołów (modlitwę i służbę Bożemu Słowu).
Dziś powiedzielibyśmy, że rozwiązanie zostało znalezione dzięki posłudze synodalnej i pluralizmowi władzy: w kolegialności i ministerialności, które pozwoliły na działanie w pluralizmie kulturowym z pewną roztropnością. Kościół w Jerozolimie wyszedł z tego doświadczenia bardziej dojrzały, ubogacony przykładami, które dały bezpośrednio i natychmiast efekty misyjnego zaangażowania: "i Słowo Boże się rozszerzało", z przylgnięciem wiernych do nowej wiary (w. 7).
Rozwiązanie problemów tej natury pojawia się też wśród ludu, który Piotr (II czytanie) nazywa świętym, wybranym przez Boga (w. 9), wzywając do oparcia się na "Panu, żywym kamieniu". Jest tak, gdy rzeczywiście lud składa się z "żywych kamieni" (w. 4 i 5). Powracając do tematu roli posługi w domu Bożym, nie jest ważne to, czy mówi się o kamieniach, które stanowią fasadę, czy o ukrytych kamieniach fundamentów. Św. Daniel Comboni mówił swoim misjonarzom udającym się do Afryki: "Misjonarz pracuje w dziele zasługującym na największe uznanie, gdyż nie tylko jego praca jest wymagająca i czasochłonna, ale to bycie pod ziemią ukrytym kamieniem, który z pewnością nie zobaczy więcej światła. Jednak rola takiego kamienia, który stanowi fundament, jest kolosalna dla samego budynku. Jego znaczenie sami zobaczymy oraz ci, którzy odkryją fundament" (Reguła z 1871 r., Pisma, n. 2701). To jest ważne, aby stanowić część wspólnoty wierzących i być aktywnym w służbie misyjnej Chrystusa Zbawiciela. (*)
Pan Jezus nie przyszedł, aby znieść cierpienia, ale dać siłę, aby im sprostać, aby sprostać lękowi, który jawi się z choroby, z wizji przyszłości, samotności, śmierci... "Bóg nie przyszedł, aby znieść cierpienie, ale przyszedł, aby napełnić je swoją obecnością" (Paul Claudel). W rozmowie z uczniami (Ewangelia) Jezus zaprasza ich, aby nie ulegali lękowi z powodu strachu. Zachęca ich do wiary w Niego samego, który jest "Drogą, Prawdą i Życiem" (w. 6). Mówi o swojej jedności z Ojcem i o tym, że kto Jego widział, widział Ojca (w. 10). Jezus jest pierwszym misjonarzem Ojca: to On Go objawia i głosi przez słowa i czyny (w. 11). Jawi się więc fundamentalne pytanie dla misji wszystkich czasów: kto ma dziś objawić Ojca i objawiać Jezusa, którego Ojciec posłał jako Zbawiciela świata? Wezwaniem nieustannym chrześcijaństwa jest przepowiadanie: kto widzi moje życie i słucha moich słów, widzi Ojca, widzi Chrystusa! Każdy ma swoje korzenie i swoją misyjność zanurzone w łasce chrztu.
Słowo Papieża (*) "Dzisiejszy Kościół musi objawiać samym sobą obowiązki i zadania proponowania światu głosu Tego, który powiedział: "Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia" (J 8, 12)".
Benedykt XVI
Śladami misjonarzy - 21 kwietnia - w 1957 roku Pius XII opublikował encyklikę Fidei donum na temat sytuacji misji katolickich, zwłaszcza w Afryce, zachęcając do posługi misji także księży diecezjalnych; - 23 kwietnia - św. Jerzego (IV w., Palestyna), znanego z walki ze smokiem, męczennika czczonego wspólnie od dawna przez Kościoły Wschodu i Zachodu;
- 23 kwietnia - św. Wojciecha, biskupa Pragi i męczennika (956-997), pierwszego biskupa misyjnego Polski i narodów słowiańskich; głównego Patrona Polski;
- 24 kwietnia - św. Fidelisa z Sigmaringen (1577-1622), szwajcarskiego kapucyna, pierwszego męczennika Kongregacji Ewangelizacji Narodów (założonej w 1622), który zginął w Recji (Chur);
- 25 kwietnia - św. Marka Ewangelisty, ucznia Pawła i Piotra, uznanego za założyciela Kościoła w Aleksandrii (Egipt), który dał początki rytowi koptyjskiemu;
- 25 kwietnia - św. Piotra de Betancur (1626-1667), brata tercjarza franciszkańskiego, misjonarza hiszpańskiego w Gwatemali, zwanego "człowiekiem, który był miłością" ze względu na jego poświęcenie się pracy z sierotami, żebrakami i chorymi.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Redakcja:
O. Romeo Ballan, mcci - Dyrektor emerytowany CIAM, Rzym strona
internetowa: www.euntes.net
"Słowo dla misji" ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ |
