SŁOWO DLA MISJI
Refleksja misyjna dotycząca
liturgii niedzielnej

 


Z Emaus do świata:
rozgłaszajcie spotkanie ze Zmartwychwstałym

III Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego


Rok A  -  06.04.2008

 

  • Dz  2, 14; 22-33
  • Psalm  15
  • 1 P  1, 17-21
  • Łk  24, 13-35

 

Refleksje

Doświadczenie wielkanocne dwóch uczniów z Emaus (Ewangelia) dokonuje się w dwu etapach, jak to zdarza się często w duchowej wędrówce wierzących. Doświadczenie, które staje się symboliczne w naszym życiu duchowym. Tak też wokół obrazu drogi ewangelista Łukasz zbudował całe swoje opowiadanie: najpierw droga, która jest całkowicie inna od drogi powrotnej. Droga oddalająca uczniów od Jerozolimy (zdominowana przez smutek, rozczarowanie, poczucie osamotnienia...), ma swoją kontynuację w drodze powrotnej (odnalezionej jasności, płonącym sercu, czujnym kroku i radości z niesienia "dobrej nowiny"...). Tekst Łukasza wskazuje jakże oczywistą metodę misyjną i katechetyczną, doskonale ukazującą etapy pracy duszpasterskiej: widzieć, osądzić, działać, świętować...

 

- 1. Doświadczenie wychodzi od złudnego stwierdzenia porażki: dwaj uczniowie, niezdolni jak inni w rozpoznawaniu sensu wydarzeń, które dokonały się podczas ostatnich uroczystych obchodów Paschy, izolują się i przyjmują rezerwę w stosunku do grupy (w. 13-14), ich twarz zdradza smutek (w. 17), "a myśmy się spodziewali…, ale trzy dni już minęły" (w. 21)...

- 2. Zmiana scenariusza dokonuje się wraz z przybyciem przechodnia, który wyraźnie wydaje się ignorować wydarzenia dnia (w. 15-18). Uczniowie zgadzają się, aby wspólnie z nim przebyć resztę drogi i przysłuchają się mu uważnie. Wnikają w ten sposób w tok wyjaśnień, osobowe dzieło Jesusa, który im wyjaśnia "to wszystko, co Go dotyczy w Piśmie Świętym" (w. 27).

- 3. Stają się już teraz gotowi do celebrowania i rozmyślania: serca obu uczniów są rozpalone (w. 32); wspólnie proszą Zmartwychwstałego: "Pozostań z nami" (w. 29); są razem z Nim przy stole (w. 30); Jezus wypełnia rytualny gest: bierze chleb, odmawia błogosławieństwo, łamie go i podaje (w. 30); ich oczy otwierają się i rozpoznają Go (w. 31).

- 4. W końcu nadchodzi czas działania, czyli godzina misji: wyruszają bez namysłu drogą, która ich wiedzie do Jerozolimy. Jest to wewnętrzny przymus, który wypływa w oczywisty sposób z ich spotkania z Jezusem, który daje im odczuć potrzebę odnalezienia wspólnoty uczniów, aby podzielić się doświadczeniem płynącym ze spotkania ze Zmartwychwstałym (w. 33-35). Odtąd zrozumieli wszystko: Chrystus zmartwychwstał i oni są tego świadkami. To właśnie to Piotr ogłasza wyraźnie (I czytanie) na dziedzińcu w Jerozolimie rankiem w dniu Zesłania Ducha Świętego (w. 32).

 

Coś się zmieniło? Droga z Jerozolimy do Emaus, panorama, odległość między drogą tam i z powrotem, zmienne koleje losu związane ze śmiercią Jezusa, grobowiec pusty... Rzeczywistość nie zmieniła się i oni są tacy sami. Ale perspektywa ta jest całkowicie nowa (wiara), sposób patrzenia i przeżywania tych wydarzeń zmienił się całkowicie. "Opowiadanie ewangeliczne widzi w tym wyjaśnieniu Pism prawdziwy powód tej przemiany... Szlak otwarty przez słowo Jezusa odmienia smutny powrót tych dwóch uczniów wyprowadzonych z błędu. Wszystko to dokonuje się na drodze nadziei, stopniowe zbliżanie do Bożych planów, pielgrzymka ku Passze, ku Eucharystii, ku Kościołowi, misji aż po krańce ziemi" (Kard. Carlo M. Martini).

 

"Zostań z nami, bo wieczór się zbliża i dzień się już chyli ku zachodowi" (w. 29). Jest to pierwsza i najbardziej wzruszająca prośba, którą wspólnota chrześcijańska skierowała do zmartwychwstałego Chrystusa. Papież Jan Paweł II, zmarły w klimacie okresu wielkanocnego, 2 kwietnia 2005, nadał ten tytuł jednemu ze swoich listów apostolskich, który objaśnia właśnie epizod dwóch uczniów z Emaus według klucza eucharystycznego i misyjnego. Przedstawia on Eucharystię jako tajemnicę światła, źródło i objawienie wspólnoty, początek i projekt misji. Pozwólmy się prowadzić przez tego Papieża, który w liście Mane Nobiscum Domine (Pozostań z nami, Panie) uwydatnia dynamizm misyjny, który rodzi się z Eucharystii. (*)

 

Słowo Papieża

(*) "W tej samej godzinie wybrali się..." (Łk 24,33). "Kiedy naprawdę doświadczyło się Zmartwychwstałego, pożywając Jego Ciało i Jego Krew, nie można zatrzymać tylko dla siebie przeżywanej radości. Spotkanie z Chrystusem, stale pogłębiane w eucharystycznej bliskości, wzbudza w Kościele i w każdym chrześcijaninie pilną potrzebę dawania świadectwa i ewangelizowania. [...] Rozesłanie po Mszy św. to nakaz, który pobudza każdego chrześcijanina do zaangażowania w szerzenie Ewangelii i ożywianie społeczeństwa duchem chrześcijańskim. Do tej misji Eucharystia daje nie tylko siłę wewnętrzną, ale również - poniekąd - program. [...] Chrześcijanin, który uczestniczy w Eucharystii, uczy się z niej być rzecznikiem komunii, pokoju, solidarności we wszystkich okolicznościach życia".

 

Jan Paweł II
List apostolski Mane Nobiscum Domine ,
(2004) n. 24-25; 27

 

Śladami misjonarzy

- 7 kwietnia - św. Jana de la Salle (1651-1719), wychowawcy, założyciela Braci Szkół Chrześcijańskich; Pius XII w 1950 roku ogłosił go szczególnym patronem nauczycieli;

- 7 kwietnia - Światowy Dzień Zdrowia, organizowany pod patronatem ONZ i Światowej Organizacji Zdrowia;

- 9 kwietnia - bł. Tomasza Tolentino (1260-1321), misjonarza franciszkanina, który dotarł aż do Chin i zginął jako męczennik w Indiach;

- 11 kwietnia - wspomnienie Tertuliana z Kartaginy (Tunezja, 155-220 ), apologety i teologa, który udowodnił niesprawiedliwość i niedorzeczność prześladowania chrześcijan. Jego dewizą było: "Sanguis martyrum semen cristianorum" (krew męczenników nasieniem chrześcijaństwa);

- 11 kwietnia - św. Stanisława, biskupa Krakowa i męczennika, zabitego (+1079) podczas sprawowania Mszy św., patrona Polski;

- 12 kwietnia - św. Zenona, z pochodzenia Afrykańczyka, biskupa Werony (+372), przeciwnika pogaństwa, arianizmu i innych herezji, który "doprowadził miasto do chrztu chrystusowego" (w Weronie jego święto jest obchodzone 21.05);

- 12 kwietnia - św. Teresy od Dzieciątka Jezusa (Juany Fernández Solar, 1900-1920), która pochodziła z Los Andes, w Chile, karmelitanki, zmarłej na tyfus w wieku 20 lat.

 

Pobierz plik Worda

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Redakcja:  O. Romeo Ballan, mcci - Dyrektor emerytowany CIAM, Rzym

strona internetowa:    www.euntes.net    "Słowo dla misji"
Tłumaczenie z jęz. francuskiego: Ks. Piotr Boraca

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++