|
SŁOWO DLA MISJI |
|
I Niedziela Wielkiego Postu Rok A - 10.02.2008
Refleksje Przeżywanie Wielkiego Postu - "sakramentalnego znaku naszego nawrócenia" (kolekta) -proponuje ponownie podstawowe tematy zbawienia i te dotyczące misji: pierwszeństwo Boga, Jego plan miłości wobec człowieka, odkupienie, które przychodzi ofiarowane przez Chrystusa, nieustanne zmaganie pomiędzy grzechem i życiem w łasce, relacje braterskie i wzajemny szacunek z podobnymi sobie i ze stworzeniem... Oto życiowe tematy, które dotyczą nie tylko chrześcijan, ale każdego człowieka.
Kuszenie Jezusa (Ewangelia) jest pewną formą epifanii, czyli objawieniem się Jego duchowej osobowości. Razem z Błogosławieństwami, także kuszenia są elementami biograficznymi, które pomagają zrozumieć osobowość Jezusa: jego preferencje, kryteria, wybory, wyrzeczenia, metody... Ogród Eden (I czytanie) i pustynia (Ewangelia) są dwoma obrazami pełnymi boskiej obecności, bowiem to w ogrodzie "Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi", stwarzając żyjące istoty (w. 7), natomiast na pustyni Duch prowadzi Jezusa, "aby był kuszony przez diabła" (w. 1). Wraz ze swoją śmiałością kusiciel pewny był, że otrzyma jakiś konkretny rezultat w związku z upadkiem pierwszego Adama, ale jak zapewnia św. Paweł (II czytanie) rewanż Boga jest o wiele silniejszy dzięki łasce Chrystusa, nowego Adama, wylanej "w obfitości za wszystkich".
Niektórzy z powodu fałszywego miłosierdzia czy wstydu mają tendencje do ukrywania wydarzenia o kuszeniu, z którym Chrystus się rzeczywiście zmierzył, ponieważ uważają je za niegodne lub niemożliwe wobec Syna Bożego. Przeciwnie, były one dla Jezusa czymś rzeczywistym, nie jakąś fikcyjną grą, ale rzeczywistą próbą, tak jak są dla chrześcijan i dla Kościoła. "Jeżeli Chrystus nie przeżywał kuszenia jako prawdziwego kuszenia, jeśli kuszenie nie miało dla Niego nijakiego znaczenia jako człowieka i Mesjasza, to Jego zachowanie nie może być przykładem dla nas, ponieważ nie ma nic wspólnego z naszym". Może być ono przykładowe tylko wtedy, kiedy było realnym zmierzeniem się z kuszeniem, a On pokonał je w swoim wnętrzu. Nie jest więc interesującą żadna komedia czy jakieś stylistyczne ćwiczenie" (C. Duquoc). W każdym razie Jezus został doświadczony jak każdy z nas, z wyjątkiem grzechu, dlatego jest zdolny przyjść z pomocą każdemu, kto jest w potrzebie (por. Hbr 2, 18; 4, 15).
Jezus rzeczywiście zastanawia się nad możliwymi wyborami metody i drogi do zrealizowania swojej misji Mesjasza. Były możliwe przynajmniej trzy: zysku, prestiżu i władzy. Wszystkie trzy ze wspólnym mianownikiem: instrumentalizacja sprawy Boga i człowieka. Każda z trzech pokus przedstawia jakiś model mesjasza: pierwsza - "reformatora społecznego" (czyli zysku: przemiana kamieni w chleb dla siebie i dla wszystkich gwarantowałaby sukces społeczny); druga - "cudotwórcy" (prestiż: znaczący gest, czyli czysta manipulacja Bogiem, zapewniałaby spektakularność); trzecia - "władcy" (władza: zbudowana na dominacji nad światem).
Te trzy modele to fałszywe modele mesjasza, a co najmniej dwuznaczne, a dziś zagrażają także misji uczniów i Kościoła w każdym czasie i w każdym miejscu. Trzeba wierzyć, że władza, pieniądze, panowanie, superaktywizm, domniemana wyższość etniczna lub kulturowa... fałszują ewangeliczne i misyjne drogi. Dla misjonarza są to ciągłe pokusy. Napełniony Duchem Jezus pokonuje kuszenie i opowiada się za słowem Boga jako jedynym pokarmem zdolnym napełnić całkowicie ludzkie serce (w. 4), ufa Bogu i Jego planowi (w. 7), stara się szanować prymat Boga, który jako jedyny godzien jest przyjąć pełne czci uwielbienie człowieka (w. 10). W podsumowaniu takich celów należy spojrzeć na wielkopostną praktykę postu, modlitwy i jałmużny. Jeśli te praktyki są przeżywane w duchu współdzielenia się i misji, będą znacznie wpływać na opanowanie i wstrzemięźliwość, które są niezbywalne dla zbawienia ludzkości (*). Kuszenie Jezusa to "trzykrotna droga na przełaj, aby nie przejść przez krzyż" (Fulton Sheen), ale Jezus przyjmuje krzyż z miłością i umiera przebaczając. Tak oto zwyciężył. Tak oto zbawił!
Słowo Papieża (*) "Nie można powiedzieć, że globalizacja jest synonimem światowego porządku lub czymś takim. Konflikty związane z superdominacją ekonomiczną i monopol zasobów energetycznych, wodnych i bogactw naturalnych utrudniają prace tak wielu na każdym poziomie, jeśli nawet starają się budować lepszy i solidarny świat. Istnieje potrzeba jeszcze większej nadziei, która pozwoli na wykorzystanie dobra wspólnego wszystkich, zamiast używania ich przez nielicznych i nędzy tak wielu (por. Spe salvi, 31). Jest taka wielka nadzieja, jeśli stara się wytrwać w umiarkowaniu. Brakuje natomiast prawdziwej nadziei, jeśli szuka się szczęścia w pijaństwie, zbytkach, w występkach, jest to ruiną samego siebie i świata. Umiarkowanie nie jest jedynie ascetyczną zasadą, ale drogą zbawienia dla ludzkości. Teraz jest oczywiste, że adoptując styl umiarkowanego życia, któremu towarzyszy poważne wyzwanie dla równomiernego podziału bogactwa, będzie możliwe odnowienie porządku w sprawiedliwym i dobroczynnym rozwoju. Dlatego potrzebni są ludzie, których karmi wielka nadzieja i którzy posiadają wiele odwagi".
Benedykt XVI
Śladami misjonarzy - 10 lutego - bł. Kard. Alojzego Stepinaca (1898-1960), arcybiskupa Zagrzebia (Chorwacja), obrońcy wiary, wolności religijnej i godności ludzkiej w czasie reżimu komunistycznego w Jugosławii; - 10 lutego - rocznica śmierci Papieża Piusa XI (Achille Rattiego), wcześniej w latach 1919-1921 nuncjusza apostolskiego w Polsce, który rozbudził działalność misyjną Kościoła poprzez liczne inicjatywy i ważne dokumenty oraz doprowadził do powstania w 1926 roku Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych (PIME); - 11 lutego - Matki Bożej z Lourdes (objawienia w 1858 roku) - XV Światowy Dzień Chorego, centralne obchody tego dnia odbędą się w 2007 r. w Seulu (Korea) ze szczególnym zwróceniem uwagi na chorych na nieuleczalne patologie; - 12 lutego - św. Saturnina, kapłana, i 48. świeckich z Północnej Afryki, męczenników (+304, Abilene, Kartagina), którzy zaświadczyli wobec prokonsula rzymskiego: "My nie możemy żyć bez niedzieli"; - 14 lutego - świętych braci Cyryla, zakonnika (+869 - Rzym), i Metodego, biskupa (+885 - Velehrad), urodzonych w Tesalonikach, ewangelizatorów narodów słowiańskich i naddunajskich; współpatronów Europy; - 15 lutego - św. Klaudiusza La Colombière (1641-1682), kapłana jezuity, propagatora pobożności ku czci Najświętszego Serca Jezusowego; - 15 lutego - rocznica śmierci Ojca José de Acostab (+1600), hiszpańskiego misjonarza, jezuity pracującego w Peru, uczonego i obrońcy rodzimej kultury, który miał znaczący wkład podczas III Synodu w Limie (1582-1583); - 16 lutego - bł. Józefa Allamano (1851-1926), założyciela Instytutu Misjonarzy i Misjonarek Matki Bożej Pocieszycielki (Consolata).
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Redakcja: O. Romeo Ballan, mcci - Dyrektor emerytowany CIAM, Rzym strona
internetowa: www.euntes.net
"Słowo dla misji" ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ |
