|
SŁOWO DLA MISJI Międzynarodowe
Centrum Animacji Misyjnej w Rzymie proponuje co tydzień świeckim,
osobom zakonnym i kapłanom refleksję nad liturgią niedzielną odczytaną
w „kluczu misyjnym”. Proponujemy pewne sugestie do medytacji misyjnej,
osobistej i wspólnotowej w oparciu o Słowo Boże, które w stały i
zaskakujący sposób nadal oświeca, umacnia i podtrzymuje misyjną drogę
Kościoła, za życie świata. |
|
VI Niedziela Wielkanocna Rok B - 21.05.2006
Refleksje Czytając Ewangelię Jana zauważamy, że Pascha Jezusa rozpoczyna się gestem "obmycia nóg", gestem, który ma wartość jakby sakramentalną i eucharystyczną. Jesteśmy na początku tzw. 'Księgi pożegnania', obejmującej rozdziały 13-17, w których ewangelista zwięźle umieścił zagadnienia drogie jego teologii: mówi z naciskiem o przykazaniu miłości (Ewangelia), wyjaśnia sens paschalny i eschatologiczny przejścia (exodusu) Jezusa, objawia relacje Jezusa w życiu wewnętrznym Trójcy św., ukazuje oblicze Ojca i Ducha Pocieszyciela, podsumowuje żarliwą modlitwę Jezusa skierowaną do Ojca. Dla Jezusa są to godziny przepełnione zaufaniem i otwarciem wobec swoich uczniów (J 15, 15), którym się ukazuje jako 'droga-prawda-życie', ofiarując swój pokój, zapraszając do ufności - powiedział przecież "jam zwyciężył świat" (J 16, 33).
W tym kontekście pożegnania, tak bogatym w znaczenie i wzruszenia, szczególnej wymowy nabiera nauczanie Jezusa dotyczące miłości we wszystkich jej wymiarach. Mówi nade wszystko o pierwszym źródle miłości, amor fontalis (Ad Gentes, 2) w samej Trójcy świętej: "Jak Mnie umiłował Ojciec..."; z Ojca miłość przelana jest na Syna w obfitości Ducha; a z osób boskich przechodzi na uczniów: "(...) Tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej!" (J 15, 9). Przez uczniów miłość przenika na wszystkich: "abyście się wzajemnie miłowali" (J 15, 12.17). Sam Jezus ofiaruje się jako miara, wzór i zachęta do większej miłości: obmywa nogi uczniów i oddaje życie za przyjaciół (J 15, 13). (*)
Miłość, o której mówi Jezus, ma wyraźne wymiary misyjne, co jest widoczne w dwóch zdaniach, które należy odczytywać równolegle: "Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej!" (J 15,9) i z drugiej strony: "Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam (...) weźmijcie Ducha Świętego" (J 20, 21-22). Miłość i misja kroczą razem: miłość prowadzi do misji, a misja rodzi się z miłości. I wszystko to dokonuje się w imię i mocą Ducha miłości. Jan (II czytanie) wzmacnia samo nauczanie, odwołując się do boskiego źródła miłości: "miłujmy się..., bo miłość jest z Boga...; ponieważ Bóg jest miłością...; On sam nas umiłował" (J 15, 7; 8; 10).
Kochać aż do oddania życia za drugich! Oto największa miłość, miłość męczenników i misjonarzy. Jeden z siedmu trapistów, ofiar fundamentalistów islamskich zamordowanych w Tibherine w Algierii - a mija właśnie 10 rocznica ich śmierci, pozostawił następujące świadectwo: "Jeżeli nadszedłby dla mnie dzień - a mogłoby to być dzisiaj - kiedy stałbym się ofiarą terroryzmu, który jak się zdaje chce ogarnąć teraz wszystkich cudzoziemców żyjących w Algierii, pragnąłbym bardzo, ażeby moja wspólnota, mój Kościół, moja rodzina, pamiętała, że moje życie było oddane Bogu i temu krajowi" (Christian de Chergé).
Miłość Boża jest dla wszystkich, a zatem także Misja powinna być otwarta na wszystkie narody. To powszechne przeznaczenie miłości chrześcijańskiej, które rozszerza się poprzez akcję misyjną Kościoła, objawia się w całym wydarzeniu nawrócenia pogańskiego centuriona Korneliusza (I czytanie). Wyjaśnia nam to bardzo dobrze August Barbi, teolog, biblista z Werony. Z wysiłkiem Kościół otworzył się na przyjęcie pogan. W księdze Dziejów Apostolskich scena z Korneliuszem stanowi stanowczy zwrot w tym otwarciu. Fragment poświęcony tej historii (66 wersetów!) i powtarzanie niektórych części opowiadania świadczą o ważności tego zdarzenia. Mówi o tym także trudny proces, w trakcie którego zachodzi pełne zintegrowanie pogan w Kościele. Piotr rozwija ważne refleksje właściwe teologii misyjnej i dotyczące tematu możliwości zbawienia każdej osoby: "Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie" (Dz 10, 34-35). Wychodząc jednak poza piękne refleksje, tym, który naprawdę rozwiązuje problem, jest Duch Święty, który zstępuje na wszystkich obecnych, zarówno na wiernych, jak i na pogan (Dz 10, 44-45), otwierając w ten sposób także tym ostatnim bramę chrztu (Dz 10, 47-48).
Opory pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej i wahania samego Piotra mają swoje podłoże w różnicach kulturowo-religijnych rozmówców i w krystalizowaniu się przesądów związanych z odmiennością i obawami. Nietrudno jest dostrzec w osobach i przebiegu historii Korneliusza pewnego paradygmatu i wskazań mających znaczenie również dla dzisiejszego Kościoła, który często staje wobec różnic kulturowo-religijnych oraz przed zadaniem stałego otwarcia się na powszechność i na Misje poprzez gościnność i ewangelizację.
Słowo Papieża (*) "Cała działalność Kościoła jest wyrazem miłości, która pragnie całkowitego dobra człowieka: pragnie jego ewangelizacji przez Słowo i Sakramenty, co jest dziełem często heroicznym w jego historycznej realizacji; pragnie jego promocji w różnych wymiarach życia i ludzkiej aktywności. Miłość jest zatem służbą, którą Kościół pełni, aby nieustannie wychodzić na przeciw cierpieniom i potrzebom, również materialnym, ludzi".
Benedykt XVI Encyklika Deus caritas est (25 XII 2005), nr 19
Śladami misjonarzy - 21 maja - św. Eugeniusza de Mazenod (1782-1861), biskupa Marsylii i założyciela Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, w tym roku przypada 10 rocznica jego kanonizacji; - 21 maja - św. Krzysztofa Magallanesa i 24 towarzyszy, męczenników (+1927), kapłanów i świeckich, umęczonych podczas prześladowania meksykańskiego, zamordowanych w różnych miejscach i w różnym czasie; - 21 maja - rocznica śmierci 7. trapistów francuskich, zabitych w 1996 roku przez fundamentalistów islamskich w Tibherine (Algieria); - 24 maja - bł. Jana del Prado (+1631), kapłana franciszkanina, misjonarza i męczennika w Maroku, umęczonego w chwili, kiedy spieszył z pomocą duchową niewolnikom chrześcijańskim; - 25 maja - Dzień Afryki i rocznica utworzenia Organizacji Jedności Afrykańskiej (OUA) w Addis Abebie (Etiopia, 1963); - 26 maja - św. Filipa Neri (1515-1595), kapłana, apostoła młodzieży rzymskiej, założyciela Zgromadzenia księży Oratorianów (Filipinów); - 26 maja - św. Marii Anny od Jezusa de Paredes (+1645), dziewicy, świeckiej tercjarki franciszkańskiej, która poświęciła się pomocy rodzimej ludności i afro-amerykanom w Quito (Ekwador); - 27 maja - św. Augustyna, biskupa z Canterbury (+604-605), mnicha rzymskiego, posłanego przez papieża, św. Grzegorza Wielkiego, jako misjonarza do Anglii, gdzie założył różne biskupstwa.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Redakcja: O. Romeo Ballan, mcci – Dyrektor emerytowany CIAM, Rzym strona internetowa: www.ciam.org „Słowo dla misji” ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ |
