Po chrzcie w Jordanie i doświadczeniu pustyni, Jezus rozpoczyna okres swojej działalności publicznej poprzez istotne przesłanie, które Marek - ewangelista, którego Ewangelię czytamy w tym roku liturgicznym - ukazuje w 4 punktach (Mk 1, 15): dojrzał już czas zbawienia i Królestwo Boże jest u drzwi, jest to czas nawrócenia i wiary w Dobrą Nowinę.

Ewangelia Marka, mimo swej zwięzłości i krótkości, zawiera całościowe i kompletne przesłanie. Katechumen w Ewangelii Marka - dzisiejszy chrześcijanin, każdy z nas - jest wezwany, aby pojąć, że Bóg bierze w posiadanie jego życie i idzie mu na spotkanie z tajemniczą inicjatywą, do której zaakceptowania jest wezwany (kard. Carlo M. Martini). Od początku do końca, natarczywe pytanie przenika 16 rozdziałów Marka: "Kim jest Jezus?" Liczne, tak zaskakujące cuda i uzdrowienia i nowa doktryna mają dwie wytyczne - w połowie i na końcu Ewangelii Marka - w wyznaniu wiary dwóch naocznych świadków; uczeń Piotr, który potwierdza - "Ty jesteś Chrystus" (Mk 18, 29) i pogańskiego centuriona (setnika), który u stóp krzyża deklaruje - "Naprawdę ten człowiek był Synem Bożym" (Mk 15, 39). Jest to stwierdzenie, które potwierdza się bezpośrednio w wydarzeniu zmartwychwstania (Mk 16, 6).

Punktem centralnym przesłania Jezusa jest to, że zamysł Boga dotyczący zbawienia świata, już realizuje się przez wcielenie Syna, Bóg "postawił namiot" - (zamieszkał) pośród ludzi, w Jezusie Chrystusie Królestwo osiągnęło pełnię, zbawienie wszystkich dokonuje się poprzez Osobę Boga, który przyjął ludzkie ciało. To wydarzenie usprawiedliwia w pełni prośby Jezusa - "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" (Mk 1, 15) i radykalną decyzję w kroczeniu za Nim "od zaraz", pozostawiając na boku uczucia i interesy osobiste (Mk 1, 18-19).

Nawrócenie niesie ze sobą całkowitą zmianę mentalności, mając na względzie sposób widzenia Boga, człowieka i stworzenia. Ze strony Boga nie będzie innych propozycji. Ewangelia jest całkowicie obecna w Jezusie, nie będzie już innej. Ewangelia - dobra nowina nie jest księgą doktryny czy teorii duchowości; jest Osobą, jest nią sam Jezus. Czterech pierwszych uczniów (Mk 1, 16-20), a potem także i pozostali, nie idą za doktryną, nawet jakby była wspaniała, ale za Osobą Jezusa. Ufają Mu, otwierają głębię serca, powierzają Mu swój los. Choć z pewną wrażliwością, pójdą za Nim, aż do oddania swego życia dla Niego.

Mistrz wzywa uczniów, formuje ich, przekształca. Kroczenie za Nim prowadzi do misji: Jezus czyni ich "łowcami dusz" (Mk 1, 17), głosicielami Dobrej Nowiny, której ludzkość, jeżeli nie chce być oszukaną, ma tak pilną potrzebę, "bo przemija postać tego świata" (II czytanie).

Bóg kocha wszystkich, pragnie ich szczęścia - potwierdza to wydarzenie, któremu na imię "Chrystus". Nieść to przesłanie aż na krańce świata jest zadaniem wszystkich jego następców wezwanych, aby być uczniami i misjonarzami o wielkim sercu, aby naśladować Serce Boże. Nie mogą być jak Jonasz uparci i zazdrośni (I czytanie). Prorok w pierwszej chwili ucieka, aby nie wypełnić misyjnego nakazu Boga, który go posyła do pogańskich mieszkańców Niniwy i w konsekwencji dopełnia polecenie tylko częściowo, "w ciągu jednego dnia drogi" (Jon 3, 4), zasiadając sobie w końcu, aby sprzeciwić się Bogu, tylko dlatego, że jest "dobry i miłosierny", zawsze gotowy do przebaczenia, także dalekim ludom.

Doświadczenie i świadomość powszechności jest fundamentalne dla treści przesłania Ewangelii i dla adresatów głoszonych treści, także dla misjonarzy i misjonarek, których Pan wzywa, aby byli głosicielami Jego orędzia zbawienia.


Słowa Papieża

"Dla nas chrześcijan Bóg nie jest już więcej, jak w filozofii poprzedzającej chrześcijaństwo, jakąś hipotezą, ale jest rzeczywistością. Słusznie dostrzegł to Orygenes w przypowieści o zagubionej owcy, którą pasterz bierze na ramiona. Wcielenie Boga. Tak właśnie we wcieleniu zszedł on i wziął na swoje ramiona nasze ciało, nas samych. W ten sposób poznanie Boga, stało się rzeczywistością, przyjaźnią, komunią. Dziękujemy Panu za to, że wziął na swoje ramiona nasze ciało i niesie nas na drogach naszego życia. Obok nas jest Bóg-Emanuel, który chrześcijaninowi okazuje miłujące oblicze Jezusa Chrystusa. Bóg, który stał się człowiekiem, stał się jednym z nas".

Benedykt XVI, Audiencja generalna, Watykan 11 stycznia 2006 r.


Śladami misjonarzy

• 22 stycznia - Św. Wincentego Pallottiego (1795-1850), Założyciela Pallotynów (Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego) i Sióstr Pallotynek, promotora misji i apostolstwa świeckich, którego papież Pius XI nazwał "prekursorem Akcji Katolickiej";
• 22 stycznia - Bł. Laury Vicuna, urodzonej w Chile i zmarłej w Argentynie w wieku 13 lat (+1904). Ofiarowała swoje życie za nawrócenie swojej mamy;
• 23 stycznia - Św. Ildefonsa, biskupa Toledo (607-667), pisarza religijnego, Ojca Kościoła w Hiszpanii, który dał początki liturgii i pobożności maryjnej;
• 23 stycznia - Bł. Marianny Cope (1838-1918), franciszkanki, długoletniej misjonarki wśród trędowatych na Hawajach i na wyspie Molokai;
• 24 stycznia - Św. Franciszka Walezego (1567-1622), biskupa Genewy, pisarza i wielkiego ewangelizatora, ogłoszonego patronem dziennikarzy;
• 25 stycznia - Nawrócenie Św. Pawła, Apostoła Narodów (ludów pogańskich);
• 26 stycznia - Świętych Tymoteusza i Tytusa, współpracowników Św. Pawła, biskupów odpowiednio w Efezie i na Krecie;
• 28 stycznia - Św. Tomasza z Akwinu, Doktora Kościoła, którego Summa contra Gentiles jest jednym z pierwszych podręczników dla misjonarzy, posługujących wśród niechrześcijan, a szczególnie wśród muzułmanów;
• 29 stycznia - Św. Józefa Freinademetza (1852-1908) ze Zgromadzenia Słowa Bożego (werbistów), misjonarza w Chinach.

red. O. Romeo Ballan, mcci - Dyrektor emerytowany CIAM, Rzym, przekład za CIAM - "Słowo dla misji", tł. ks. Czesław Wojciechowski